Highway To The Sun

Tjonge, wat kan een mens veel klusjes hebben.
We zijn nu gestopt met werken en hebben ons afscheid gehad. Vooral de collega's van Karla hadden er werk van gemaakt, met een prachtig foto album en persoonlijke opmerkingen van iedereen. In deze periode zijn we vreselijk hard aan het werk om alles in orde te brengen voor de grote verhuizing. En er is, zoals dat gaat, meer dan je dacht nog te doen. Het ziet er echter goed uit, vandaag zijn de verhuizers begonnen en we kregen een compliment voor de mate van organisatie die we hadden bereikt. Die is natuurlijk vooral voor Karla.
We hebben vreselijk veel schoongemaakt, vreselijk veel gesorteerd en vreselijk weinig geslapen. Vandaag zijn we een dagje erop uit gegaan omdat we de kinderen gewoon thuis hadden (dan kun je toch niks doen) en de verhuizers dus bezig waren en we die niet voor de voeten wilden lopen. Helaas is Julian ziek geworden, hij begon de dag met 38,1. Tijdens het tripje werd dat alleen maar erger, met heel veel huilen als gevolg en het arme mannetje begon helemaal te gloeien. Bij thuiskomst was het opgelopen tot 39,6. Tristan werd gedurende de dag wel moe maar weigerde te slapen. Toen we ergens gingen lunchen kwam dat allemaal leuk samen. Tristan gooide zijn drankje om, Julian krijste, Tristan krijste mee omdat ik zijn muffin niet meer in het papiertje kreeg alsof die nieuw was... snel afrekenen en vluchten maar.
Gelukkig werd het daarna nog wel leuk omdat er een fontein was die je zelf aan kon zetten door op een knop te gaan staan. Toen had Tristan weer dikke pret. Maar wij zaten er wel compleet doorheen. Terug in de auto babbelde Tristan vrolijk verder ('windmolen! draaien, draaien') en sliep dus niet.
Weer thuis bleken de verhuizers harder gewerkt te hebben dan gedacht, de beloofde Pieter Post ging niet door want de tv was al ingepakt. En de borden en het bestek en de glazen... kamperen in eigen huis dus. Gevolgd door weer een avondje de 'laatste' dingetjes uitzoeken. Nu ziet het er toch echt goed uit, maar moe dat we zijn, niet normaal meer. Maar we blijven lief voor elkaar en de stress valt eigenlijk nog wel mee.
Morgen logeren we een paar dagen bij opa en oma, en dan is het al bijna echt zover: afscheidsfeestje, naar Schiphol en vliegen maar! We kunnen haast niet geloven dat ook zo'n gebeurtenis uiteindelijk aan bod komt.

Tjonge, wat kan een mens veel klusjes hebben.
We zijn nu gestopt met werken en hebben ons afscheid gehad. Vooral de collega's van Karla hadden er werk van gemaakt, met een prachtig foto album en persoonlijke opmerkingen van iedereen. In deze periode zijn we vreselijk hard aan het werk om alles in orde te brengen voor de grote verhuizing. En er is, zoals dat gaat, meer dan je dacht nog te doen. Het ziet er echter goed uit, vandaag zijn de verhuizers begonnen en we kregen een compliment voor de mate van organisatie die we hadden bereikt. Die is natuurlijk vooral voor Karla.
We hebben vreselijk veel schoongemaakt, vreselijk veel gesorteerd en vreselijk weinig geslapen. Vandaag zijn we een dagje erop uit gegaan omdat we de kinderen gewoon thuis hadden (dan kun je toch niks doen) en de verhuizers dus bezig waren en we die niet voor de voeten wilden lopen. Helaas is Julian ziek geworden, hij begon de dag met 38,1. Tijdens het tripje werd dat alleen maar erger, met heel veel huilen als gevolg en het arme mannetje begon helemaal te gloeien. Bij thuiskomst was het opgelopen tot 39,6. Tristan werd gedurende de dag wel moe maar weigerde te slapen. Toen we ergens gingen lunchen kwam dat allemaal leuk samen. Tristan gooide zijn drankje om, Julian krijste, Tristan krijste mee omdat ik zijn muffin niet meer in het papiertje kreeg alsof die nieuw was... snel afrekenen en vluchten maar.
Gelukkig werd het daarna nog wel leuk omdat er een fontein was die je zelf aan kon zetten door op een knop te gaan staan. Toen had Tristan weer dikke pret. Maar wij zaten er wel compleet doorheen. Terug in de auto babbelde Tristan vrolijk verder ('windmolen! draaien, draaien') en sliep dus niet.
Weer thuis bleken de verhuizers harder gewerkt te hebben dan gedacht, de beloofde Pieter Post ging niet door want de tv was al ingepakt. En de borden en het bestek en de glazen... kamperen in eigen huis dus. Gevolgd door weer een avondje de 'laatste' dingetjes uitzoeken. Nu ziet het er toch echt goed uit, maar moe dat we zijn, niet normaal meer. Maar we blijven lief voor elkaar en de stress valt eigenlijk nog wel mee.
Morgen logeren we een paar dagen bij opa en oma, en dan is het al bijna echt zover: afscheidsfeestje, naar Schiphol en vliegen maar! We kunnen haast niet geloven dat ook zo'n gebeurtenis uiteindelijk aan bod komt.

De tijd gaat hard, opeens zijn allemaal dingen die nog op het programma stonden voor de emigratie al voorbij, zoals de bruiloft van Gert-Jan en Sofia (dat was mooi, die gaan gelukkig worden samen) en de verjaardag van Alphons. Op zich hebben we op het moment niet heel veel te melden, we zijn bezig aan de laatste week werken en het is echt woekeren met de tijd. Er valt nog genoeg te regelen en dat moet allemaal in het uurtje dat we hebben tussen het moment waarop de kids in bed liggen en het moment waarop we zelf moe in bed ploffen.
Maar vanaf volgende week kunnen we weer wat meters maken, dan gaan de kinderen gewoon naar de opvang maar wij werken niet meer. Dan komen we eindelijk toe aan sorteren van wat mee moet en wat weg kan, het verkopen van een auto (de andere is al verkocht aan een collega), het huis schoonmaken en gewoon een hoop regelen. Tussendoor gaan we dan proberen nog even te genieten van hier wonen met bijvoorbeeld lekker ergens lunchen enzo.
Verder staan we zoals dat denk ik onvermijdelijk is nogal dubbel in deze fase. Je spannende avontuur is om de hoek, dus heb je het gevoel van 'kom op dan!'. Maar tegelijk ben je nu nog hier, met allemaal mensen en dingen die je dierbaar zijn. Ik fietste naar het werk over de Veluwe, dat was mooi. Gek om te bedenken dat over een paar maanden het hert dat ik zag op het fietspad een kangoeroe zal zijn! Als er werk is om naar toe te fietsen tenminste... want dat is nog steeds het meest spannende: vind je werk? O ja, en op een fietspad moet ik ook niet al te veel rekenen.
Verder zien we op tegen het afscheid van mensen hier maar kijken we tegelijkertijd uit naar de ontmoeting met mensen daar. Het is bijna niet te geloven maar we 'kennen' al een paar mensen die vreselijk lief zijn en die we heel graag willen ontmoeten.

Het gaat nog een zware tijd worden als het besef echt doordringt dat je mensen lang niet gaat zien. En je zult wel van alles missen, ook plekken die je goed kent bijvoorbeeld. Maar het avontuur lonkt en we gaan op zoek naar nieuwe mooie plekken en ervaringen. Je leeft maar één keer!

Tenslotte: we zullen natuurlijk straks wat meer foto's willen laten zien, daarom heb ik een test in elkaar gedraaid om dit te doen op het blog:
Bekijk foto's

De tijd gaat hard, opeens zijn allemaal dingen die nog op het programma stonden voor de emigratie al voorbij, zoals de bruiloft van Gert-Jan en Sofia (dat was mooi, die gaan gelukkig worden samen) en de verjaardag van Alphons. Op zich hebben we op het moment niet heel veel te melden, we zijn bezig aan de laatste week werken en het is echt woekeren met de tijd. Er valt nog genoeg te regelen en dat moet allemaal in het uurtje dat we hebben tussen het moment waarop de kids in bed liggen en het moment waarop we zelf moe in bed ploffen.
Maar vanaf volgende week kunnen we weer wat meters maken, dan gaan de kinderen gewoon naar de opvang maar wij werken niet meer. Dan komen we eindelijk toe aan sorteren van wat mee moet en wat weg kan, het verkopen van een auto (de andere is al verkocht aan een collega), het huis schoonmaken en gewoon een hoop regelen. Tussendoor gaan we dan proberen nog even te genieten van hier wonen met bijvoorbeeld lekker ergens lunchen enzo.
Verder staan we zoals dat denk ik onvermijdelijk is nogal dubbel in deze fase. Je spannende avontuur is om de hoek, dus heb je het gevoel van 'kom op dan!'. Maar tegelijk ben je nu nog hier, met allemaal mensen en dingen die je dierbaar zijn. Ik fietste naar het werk over de Veluwe, dat was mooi. Gek om te bedenken dat over een paar maanden het hert dat ik zag op het fietspad een kangoeroe zal zijn! Als er werk is om naar toe te fietsen tenminste... want dat is nog steeds het meest spannende: vind je werk? O ja, en op een fietspad moet ik ook niet al te veel rekenen.
Verder zien we op tegen het afscheid van mensen hier maar kijken we tegelijkertijd uit naar de ontmoeting met mensen daar. Het is bijna niet te geloven maar we 'kennen' al een paar mensen die vreselijk lief zijn en die we heel graag willen ontmoeten.

Het gaat nog een zware tijd worden als het besef echt doordringt dat je mensen lang niet gaat zien. En je zult wel van alles missen, ook plekken die je goed kent bijvoorbeeld. Maar het avontuur lonkt en we gaan op zoek naar nieuwe mooie plekken en ervaringen. Je leeft maar één keer!

Tenslotte: we zullen natuurlijk straks wat meer foto's willen laten zien, daarom heb ik een test in elkaar gedraaid om dit te doen op het blog:
Bekijk foto's

We hebben ons geruime tijd geleden al ingeschreven voor On Arrival Accommodation, een regeling van South Australia waarbij je als nieuwe immigrant voordelig gemeubileerde woonruimte kunt huren. Nadelen daarvan zijn dat je niet weet waar je terechtkomt (er zijn verhalen van nogal groezelige woningen in mindere buurten) en dat je pas drie weken van tevoren hoort of er plek is of niet. Als er geen plek is moet je dus hals over kop iets anders regelen. Wij dachten dat dus even rustig af te wachten.
Een week of twee geleden ontving ik een mailtje van South Australia dat men de regeling gaat wijzigen en de huidige regeling daarom alvast proactief afschaft. Geen OAA dus. We zijn dus zelf aan het zoeken geslagen en hebben vele sites bezocht. Uiteindelijk hebben we gisteren de knoop doorgehakt en een keuze gemaakt.
De eerste drie maanden zullen we aan de Golf Course Drive in Woodcroft wonen, een suburb in het Zuiden van Adelaide. Lekker rustig aan een Golf Course in een gemeubileerd huis met tuin. Alles is inclusief, ook breedband internet, wat we volop zullen gebruiken met alles wat we moeten gaan regelen en uitzoeken.
Het huis heeft drie slaapkamers waarvan de ouderslaapkamer een ensuite badkamer heeft, een open keuken, een kamer met gaskachel (CV is niet erg gebruikelijk in dit deel van de wereld), een laundryroom, een (tweede) badkamer en een (tweede) toilet. Buiten een dubbele garage aan de voorkant en een tuintje (grenzend aan de golf course) aan de achterkant. Naar goed Australisch gebruik is alles gelijkvloers.
Wie alvast een virtueel kijkje wil nemen:

Dak Down Under

Dat we dit geregeld hebben is een hele zorg minder en het maakt het hele avontuur ook meteen een stuk concreter! Nu kunnen we echt gaan onderzoeken wat er allemaal in de buurt is, waar we inkopen zullen doen en waar we gaan wandelen met de kids. Het is dan wel winter als we aankomen maar dat wil niet zeggen dat je nooit naar buiten kunt.
We staan in elk geval niet dakloos met onze spullen op het vliegveld straks!

We hebben ons geruime tijd geleden al ingeschreven voor On Arrival Accommodation, een regeling van South Australia waarbij je als nieuwe immigrant voordelig gemeubileerde woonruimte kunt huren. Nadelen daarvan zijn dat je niet weet waar je terechtkomt (er zijn verhalen van nogal groezelige woningen in mindere buurten) en dat je pas drie weken van tevoren hoort of er plek is of niet. Als er geen plek is moet je dus hals over kop iets anders regelen. Wij dachten dat dus even rustig af te wachten.
Een week of twee geleden ontving ik een mailtje van South Australia dat men de regeling gaat wijzigen en de huidige regeling daarom alvast proactief afschaft. Geen OAA dus. We zijn dus zelf aan het zoeken geslagen en hebben vele sites bezocht. Uiteindelijk hebben we gisteren de knoop doorgehakt en een keuze gemaakt.
De eerste drie maanden zullen we aan de Golf Course Drive in Woodcroft wonen, een suburb in het Zuiden van Adelaide. Lekker rustig aan een Golf Course in een gemeubileerd huis met tuin. Alles is inclusief, ook breedband internet, wat we volop zullen gebruiken met alles wat we moeten gaan regelen en uitzoeken.
Het huis heeft drie slaapkamers waarvan de ouderslaapkamer een ensuite badkamer heeft, een open keuken, een kamer met gaskachel (CV is niet erg gebruikelijk in dit deel van de wereld), een laundryroom, een (tweede) badkamer en een (tweede) toilet. Buiten een dubbele garage aan de voorkant en een tuintje (grenzend aan de golf course) aan de achterkant. Naar goed Australisch gebruik is alles gelijkvloers.
Wie alvast een virtueel kijkje wil nemen:

Dak Down Under

Dat we dit geregeld hebben is een hele zorg minder en het maakt het hele avontuur ook meteen een stuk concreter! Nu kunnen we echt gaan onderzoeken wat er allemaal in de buurt is, waar we inkopen zullen doen en waar we gaan wandelen met de kids. Het is dan wel winter als we aankomen maar dat wil niet zeggen dat je nooit naar buiten kunt.
We staan in elk geval niet dakloos met onze spullen op het vliegveld straks!

Afgelopen weekend gingen we dan eindelijk naar Berlijn om de visa op te halen! Kids naar het kinderdagverblijf gebracht en uitgezwaaid en toen naar de trein. Heerlijk zes uur boemelen met een boekje en, zo bleek, een leuk gesprek met medereizigers.
Aangekomen in Berlijn eerst maar de 7 km naar het hotel gelopen, vlakbij de Alexanderplatz. Vreemde gewaarwording omdat je bij het uitkomen van het Hauptbahnhof op een open vlakte staat waar je een stad had verwacht. De wandeling voerde al langs de Reichstag en de Brandenburger Tor, dus we hadden de goede trein genomen ;-)
Even de spullen droppen in het hotel en gauw weer naar buiten naar de gezellige Alexanderplatz. Toch maar niet de Fernsehturm in geweest, in plaats daarvan een hapje en drankje gedaan in café Alex, die we al kenden van andere steden.

De volgende dag naar de Wallstraβe waar de Australische ambassade zit. We dachten dat het heel ver lopen was omdat de nummers maar langzaam opliepen, maar aan de andere kant van het kruispunt waren we van nummer 27 opeens bij 76 en daar is het. Wij naar binnen, zakken leegmaken, detectiepoortje... en verder. Boven bij de visumbalie onze paspoorten en de grant letter afgegeven en na twintig minuten het hele zwikkie weer terug gekregen maar nu met een aantal mooie stickers erin! Hoewel ik al wel gewend was aan het idee dat we het visum hadden is het toch nog wel een bijzonder moment als je in je paspoort ziet staan dat je 'indefinitely' in Australië mag blijven! Karla en de kids mogen dat ook maar ze mogen niet eerder het land in dan ik. Dat staat in hun paspoorten ;-)

De rest van de dag lekker genoten van Berlijn, we hebben alle highlights zo ongeveer wel gezien, alles te voet. En natuurlijk tussendoor genoten van kopjes koffie en pintjes.
's Avonds gegeten in een Australisch restaurant, gewokte groente met kangoeroe. When in Rome, and all that. Smaakte uitstekend!
De volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken, lekker nog lezen in de trein en smiddags de kleintjes weer ophalen bij opa en oma. Een geslaagd weekend in alle opzichten!

Afgelopen weekend gingen we dan eindelijk naar Berlijn om de visa op te halen! Kids naar het kinderdagverblijf gebracht en uitgezwaaid en toen naar de trein. Heerlijk zes uur boemelen met een boekje en, zo bleek, een leuk gesprek met medereizigers.
Aangekomen in Berlijn eerst maar de 7 km naar het hotel gelopen, vlakbij de Alexanderplatz. Vreemde gewaarwording omdat je bij het uitkomen van het Hauptbahnhof op een open vlakte staat waar je een stad had verwacht. De wandeling voerde al langs de Reichstag en de Brandenburger Tor, dus we hadden de goede trein genomen ;-)
Even de spullen droppen in het hotel en gauw weer naar buiten naar de gezellige Alexanderplatz. Toch maar niet de Fernsehturm in geweest, in plaats daarvan een hapje en drankje gedaan in café Alex, die we al kenden van andere steden.

De volgende dag naar de Wallstraβe waar de Australische ambassade zit. We dachten dat het heel ver lopen was omdat de nummers maar langzaam opliepen, maar aan de andere kant van het kruispunt waren we van nummer 27 opeens bij 76 en daar is het. Wij naar binnen, zakken leegmaken, detectiepoortje... en verder. Boven bij de visumbalie onze paspoorten en de grant letter afgegeven en na twintig minuten het hele zwikkie weer terug gekregen maar nu met een aantal mooie stickers erin! Hoewel ik al wel gewend was aan het idee dat we het visum hadden is het toch nog wel een bijzonder moment als je in je paspoort ziet staan dat je 'indefinitely' in Australië mag blijven! Karla en de kids mogen dat ook maar ze mogen niet eerder het land in dan ik. Dat staat in hun paspoorten ;-)

De rest van de dag lekker genoten van Berlijn, we hebben alle highlights zo ongeveer wel gezien, alles te voet. En natuurlijk tussendoor genoten van kopjes koffie en pintjes.
's Avonds gegeten in een Australisch restaurant, gewokte groente met kangoeroe. When in Rome, and all that. Smaakte uitstekend!
De volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken, lekker nog lezen in de trein en smiddags de kleintjes weer ophalen bij opa en oma. Een geslaagd weekend in alle opzichten!

Sinds gister weet ook het werk (Prolific) dat we echt gaan vertrekken. Ik had Australian bonbons meegenomen om het nieuws mee in te kleden en ik ontving geïnteresseerde reacties.
Men stond er een beetje van te kijken dat we al zo snel gaan, namelijk op 16 augustus. Ik heb afgesproken per half augustus mijn ontslag in te dienen, dan kan ik met behulp van vakantiedagen die ik nog heb staan zorgen dat ik al op 29 juli mijn laatste werkdag heb en ook nog wat dagen overhouden om af en toe een dagje vrij te nemen voor die tijd.
De schepen achter ons blijken heel aardig vlam te vatten: we hebben al geen huis meer en nu ook geen werk meer. We zijn dus vrij om te gaan en dat was nou net de bedoeling. Er valt nog genoeg te regelen maar dat gaat ons zeker lukken. De deadline is nogal hard.
Stiekem verheug ik me al wel een beetje op ons nachtje in een hotel bij Schiphol. We vliegen met Singapore Airlines omdat ze zeer goed bekend staan. De beenruimte schijnt erg ruim te zijn (we hebben terug van Nieuw-Zeeland gemerkt hoeveel dat uitmaakt toen we moesten overstappen van ruime Air New Zealand plaatsen naar krappe KLM plaatsen!) Bovendien schijnen ze erg goed te zijn met kleine kinderen en waren ze ook nog eens de goedkoopste maatschappij die we konden vinden!
Van Schiphol gaan we dan ook een dagje naar Singapore en dan weer naar huis. Maar dat huis is wel aan de andere kant van de wereld! Alleen weten we nog niet welk huis.
We hebben wel 'On Arrival Accomodation' aangevraagd bij South Australia, maar je hoort pas drie weken van tevoren of je die krijgt. We moeten dus ook nog iets anders regelen voor de zekerheid. Wordt vervolgd...

Sinds gister weet ook het werk (Prolific) dat we echt gaan vertrekken. Ik had Australian bonbons meegenomen om het nieuws mee in te kleden en ik ontving geïnteresseerde reacties.
Men stond er een beetje van te kijken dat we al zo snel gaan, namelijk op 16 augustus. Ik heb afgesproken per half augustus mijn ontslag in te dienen, dan kan ik met behulp van vakantiedagen die ik nog heb staan zorgen dat ik al op 29 juli mijn laatste werkdag heb en ook nog wat dagen overhouden om af en toe een dagje vrij te nemen voor die tijd.
De schepen achter ons blijken heel aardig vlam te vatten: we hebben al geen huis meer en nu ook geen werk meer. We zijn dus vrij om te gaan en dat was nou net de bedoeling. Er valt nog genoeg te regelen maar dat gaat ons zeker lukken. De deadline is nogal hard.
Stiekem verheug ik me al wel een beetje op ons nachtje in een hotel bij Schiphol. We vliegen met Singapore Airlines omdat ze zeer goed bekend staan. De beenruimte schijnt erg ruim te zijn (we hebben terug van Nieuw-Zeeland gemerkt hoeveel dat uitmaakt toen we moesten overstappen van ruime Air New Zealand plaatsen naar krappe KLM plaatsen!) Bovendien schijnen ze erg goed te zijn met kleine kinderen en waren ze ook nog eens de goedkoopste maatschappij die we konden vinden!
Van Schiphol gaan we dan ook een dagje naar Singapore en dan weer naar huis. Maar dat huis is wel aan de andere kant van de wereld! Alleen weten we nog niet welk huis.
We hebben wel 'On Arrival Accomodation' aangevraagd bij South Australia, maar je hoort pas drie weken van tevoren of je die krijgt. We moeten dus ook nog iets anders regelen voor de zekerheid. Wordt vervolgd...

Eind april gaan we een weekendje weg... naar Berlijn. Daar zijn we nog nooit geweest en we horen van allerlei mensen dat het de moeite waard is er eens heen te gaan. We hebben natuurlijk nog een reden, namelijk het ophalen van het Australische visum (hebben we die echt? ja, die hebben we echt). Dat is een sticker die in je paspoort gezet moet worden door de Australische ambassade, maar de ambassade in Nederland handelt geen visumzaken af. En dus moet je naar Berlijn.
Je kunt ook wel je paspoorten aangetekend versturen maar dit is veel leuker! Zo wordt het extra feestelijk en het is een goed excuus voor een leuk weekend. Opa en oma zorgen voor de kinderen dat weekend en wij kunnen dus twee keer ongestoord uit eten en uitslapen. We gaan lekker relaxed met de trein, een fijne manier van reizen en vliegen duurt met vervoer naar en van het vliegveld, inchecken en wachten net zo lang.

Eind april gaan we een weekendje weg... naar Berlijn. Daar zijn we nog nooit geweest en we horen van allerlei mensen dat het de moeite waard is er eens heen te gaan. We hebben natuurlijk nog een reden, namelijk het ophalen van het Australische visum (hebben we die echt? ja, die hebben we echt). Dat is een sticker die in je paspoort gezet moet worden door de Australische ambassade, maar de ambassade in Nederland handelt geen visumzaken af. En dus moet je naar Berlijn.
Je kunt ook wel je paspoorten aangetekend versturen maar dit is veel leuker! Zo wordt het extra feestelijk en het is een goed excuus voor een leuk weekend. Opa en oma zorgen voor de kinderen dat weekend en wij kunnen dus twee keer ongestoord uit eten en uitslapen. We gaan lekker relaxed met de trein, een fijne manier van reizen en vliegen duurt met vervoer naar en van het vliegveld, inchecken en wachten net zo lang.