Highway To The Sun

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we maar weer eens wat klusjes gedaan. Het schiet al aardig op met het huis maar er zijn nou eenmaal erg veel kleine klusjes als je verhuist. De vorige bewoners hebben hier veertien jaar gewoond, dus de ventilatoren mochten wel eens uit elkaar gehaald en schoongemaakt en meer van dat werk. Het was lekker weer (26 graden, zonnig) en de kinderen speelden lekker buiten.
Bij de boodschappen liepen we Dawn tegen het lijf, een van de dames van het kinderdagverblijf die zo vervelend vertrokken waren. De kinderen waren dol op haar en andersom, het deed haar wel wat ze weer te zien. De bespottelijke leiding had iedereen die vertrok verboden om de kinderlokalen zelfs nog in te gaan, laat staan afscheid te nemen. Het was leuk haar even te zien en er was sprake van een lunch in het park met alle vertrokken dames en wat ouders, dat zou leuk zijn.

's Middags zijn we weer naar de Bunnings doe-het-effe-lekker-zelfzaak geweest waar de kinderen de boel weer onveilig maakten met de mini boodschappenwagentjes. Daarna zijn we nog even gaan zwemmen. Je kent dat wel: spullen bij elkaar zoeken, het hele zaakje in de auto, parkeerplek zoeken en dan betalen om in een overvol zwembad te dobberen. Of anders even in je zwembroek de achtertuin in lopen...
Julian durfde niet. Hij liep wel steeds om het zwembad heen en gaf aan dat hij erin wilde, maar als ik hem dan wilde pakken schudde hij zijn hoofdje. Tristan was er juist niet uit te krijgen. Uiteindelijk heb ik het klappertandende jochie er maar mee uit genomen.
's Avonds hebben we nog wat klusjes gedaan. Ik heb gerommeld met de antenne om de ontvangst beter te krijgen terwijl Karla een kastje voor de badkamer in elkaar zette.

De zondag begon met Buurman & Buurman, de kinderen vinden het fantastisch en dit is gelukkig ook voor ons leuk. Karla is gaan fietsen met haar ex-collega, ze is naar de Willunga Hill gereden en heeft die beklommen. Haar collega wachtte beneden...
's Middags heb ik precies dezelfde rit gereden, ik wilde voor Amy's ride graag weten of die heuvel te doen is zonder voet aan de grond te zetten. Dat ging gelukkig. Als het erg steil is heb je lichte versnellingen of veel kracht nodig en ik heb allebei niet op het moment. Maar Willunga Hill was gelukkig niet te steil, maximaal 10%, de problemen beginnen bij 12%.
We hebben dus allebei zo'n 70 kilometer gefietst met wat klimwerk, dus dat geeft vertrouwen voor de rit van 100 kilometer volgende week.
En het is maar goed ook dat we wat calorietjes hebben verbrand, want Karla heeft dit weekend eerst lekkere lasagne gemaakt en daarna heerlijke tomatensoep met ballen.
's Avonds was de finale rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Hoewel de score laag bleef was het geweldig spannend. Voor het eerst sinds 1987 heeft Nieuw-Zeeland, hét rugbyland bij uitstek, gewonnen, met 8-7.

Van de week was het een beetje stressen op het werk, we zaten midden in een oplevering en er ging van alles mis. Tot overmaat van ramp had ik me ook nog even vergist in het versiebeheerprogramma waardoor ik een paar uur werk ongedaan maakte. En deze kent geen 'local history' zoals ik gewend was... Gelukkig kon ik bijna alle code nog her en der vandaan halen die we stomtoevallig even ergens heen hadden gekopieerd. Ik heb wat langere dagen gemaakt, deels om die stommiteit goed te maken en deels omdat er wat paniek was die buiten mijn schuld lag.
Ook hebben we natuurlijk de nodige klusjes gedaan. Tussen de palmbomen in de achtertuin groeide klimop die ik wilde verwijderen. Ik heb ontdekt dat oude palmbladeren veranderen in stokken met messen. Ze staken dwars door mijn handschoenen heen.
Karla heeft weer veel geverfd, de nieuwe ensuite badkamer moest drie keer (één grondlaag en dan twee lagen verf) en het plafond in de woonkamer is wat gladder gemaakt maar dat moest daarna dus ook overgeverfd.
Vandaag werd de glazen douchedeur geplaatst, dat staat wel mooi. Ik heb me ondertussen verdiept in automated testing, leuk.

De golfclub was deze keer een grote mislukking: niks gewonnen. Het was heel erg gezellig, maar wat koop je daar nou voor?
Voor Nederlandse lezers: geniet van jullie uurtje extra dit weekend!

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we maar weer eens wat klusjes gedaan. Het schiet al aardig op met het huis maar er zijn nou eenmaal erg veel kleine klusjes als je verhuist. De vorige bewoners hebben hier veertien jaar gewoond, dus de ventilatoren mochten wel eens uit elkaar gehaald en schoongemaakt en meer van dat werk. Het was lekker weer (26 graden, zonnig) en de kinderen speelden lekker buiten.
Bij de boodschappen liepen we Dawn tegen het lijf, een van de dames van het kinderdagverblijf die zo vervelend vertrokken waren. De kinderen waren dol op haar en andersom, het deed haar wel wat ze weer te zien. De bespottelijke leiding had iedereen die vertrok verboden om de kinderlokalen zelfs nog in te gaan, laat staan afscheid te nemen. Het was leuk haar even te zien en er was sprake van een lunch in het park met alle vertrokken dames en wat ouders, dat zou leuk zijn.

's Middags zijn we weer naar de Bunnings doe-het-effe-lekker-zelfzaak geweest waar de kinderen de boel weer onveilig maakten met de mini boodschappenwagentjes. Daarna zijn we nog even gaan zwemmen. Je kent dat wel: spullen bij elkaar zoeken, het hele zaakje in de auto, parkeerplek zoeken en dan betalen om in een overvol zwembad te dobberen. Of anders even in je zwembroek de achtertuin in lopen...
Julian durfde niet. Hij liep wel steeds om het zwembad heen en gaf aan dat hij erin wilde, maar als ik hem dan wilde pakken schudde hij zijn hoofdje. Tristan was er juist niet uit te krijgen. Uiteindelijk heb ik het klappertandende jochie er maar mee uit genomen.
's Avonds hebben we nog wat klusjes gedaan. Ik heb gerommeld met de antenne om de ontvangst beter te krijgen terwijl Karla een kastje voor de badkamer in elkaar zette.

De zondag begon met Buurman & Buurman, de kinderen vinden het fantastisch en dit is gelukkig ook voor ons leuk. Karla is gaan fietsen met haar ex-collega, ze is naar de Willunga Hill gereden en heeft die beklommen. Haar collega wachtte beneden...
's Middags heb ik precies dezelfde rit gereden, ik wilde voor Amy's ride graag weten of die heuvel te doen is zonder voet aan de grond te zetten. Dat ging gelukkig. Als het erg steil is heb je lichte versnellingen of veel kracht nodig en ik heb allebei niet op het moment. Maar Willunga Hill was gelukkig niet te steil, maximaal 10%, de problemen beginnen bij 12%.
We hebben dus allebei zo'n 70 kilometer gefietst met wat klimwerk, dus dat geeft vertrouwen voor de rit van 100 kilometer volgende week.
En het is maar goed ook dat we wat calorietjes hebben verbrand, want Karla heeft dit weekend eerst lekkere lasagne gemaakt en daarna heerlijke tomatensoep met ballen.
's Avonds was de finale rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Hoewel de score laag bleef was het geweldig spannend. Voor het eerst sinds 1987 heeft Nieuw-Zeeland, hét rugbyland bij uitstek, gewonnen, met 8-7.

Van de week was het een beetje stressen op het werk, we zaten midden in een oplevering en er ging van alles mis. Tot overmaat van ramp had ik me ook nog even vergist in het versiebeheerprogramma waardoor ik een paar uur werk ongedaan maakte. En deze kent geen 'local history' zoals ik gewend was... Gelukkig kon ik bijna alle code nog her en der vandaan halen die we stomtoevallig even ergens heen hadden gekopieerd. Ik heb wat langere dagen gemaakt, deels om die stommiteit goed te maken en deels omdat er wat paniek was die buiten mijn schuld lag.
Ook hebben we natuurlijk de nodige klusjes gedaan. Tussen de palmbomen in de achtertuin groeide klimop die ik wilde verwijderen. Ik heb ontdekt dat oude palmbladeren veranderen in stokken met messen. Ze staken dwars door mijn handschoenen heen.
Karla heeft weer veel geverfd, de nieuwe ensuite badkamer moest drie keer (één grondlaag en dan twee lagen verf) en het plafond in de woonkamer is wat gladder gemaakt maar dat moest daarna dus ook overgeverfd.
Vandaag werd de glazen douchedeur geplaatst, dat staat wel mooi. Ik heb me ondertussen verdiept in automated testing, leuk.

De golfclub was deze keer een grote mislukking: niks gewonnen. Het was heel erg gezellig, maar wat koop je daar nou voor?
Voor Nederlandse lezers: geniet van jullie uurtje extra dit weekend!

Bekijk foto's

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Vrijdag gingen we dus voor het eerst slapen in ons eigen huis (dat betekent dat wij erin mogen wonen van de bank). We hadden wel wat problemen verwacht, de jongetjes liggen nu veel verder van de woonkamer af dus ze horen niks meer. We hadden verwacht dat ze dat eng zouden vinden, maar ze sliepen als twee kleine roosjes. Julian ligt nu niet meer in slaapzakjes waar hij bijna uitgroeide maar onder een dekbedje. Later sliepen wij ook heerlijk, in de logeerkamer weliswaar en ook nog op de grond.
De hele zaterdag stond in het teken van schoonmaken in het oude huis. Ramen lappen, sanitair schrobben, het terras vegen, de keuken enzovoort. Het kostte het grootste deel van de dag maar het was wel klaar. Maandag hebben we het opgeleverd en het bleek gelukkig schoon genoeg bij de Final Inspection. We hoeven er dus niets meer aan te doen en dat is wel een opluchting, die energie besteden we liever aan het huidige huis.
's Avonds probeerden we dat maar er rustte geen zegen op. Niks wat we probeerden wilde lukken. Het pastte niet of we kwamen net een onderdeel tekort, van die dingen. We waren ook wel erg moe na al het verhuizen, werken en natuurlijk ook dan gewoon de kinderen.
Op zondag hebben we wat typische zondagsklusjes gedaan. Je kent dat wel: gras maaien, het zwembad zuigen... Ook hebben we kennis gemaakt met Ben en Eliza, de buren en hun vier kinderen van 8 tot 15. Het lijken aardige mensen, als we de boel op orde hebben nodigen we ze een keer uit voor een drankje. 's Middags heb ik heel even aan het zwembad gezeten in het zonnetje. Het is de bedoeling dat soort momenten wat vaker te hebben, daar doen we het allemaal voor.

De kinderen bevalt het hier uitstekend, die willen niet meer weg. Julian is overigens zijn leeftijd vooruit. Dat hopen we althans, want als dit nog een 'terrible two' moet worden... Zoals al een tijdje kan hij vreselijk schattig zijn maar is hij ook afschuwelijk ontdeugend. Soms op een schattige manier, maar dat in je gezicht slaan hebben we nou echt wel gezien.
Tristan is een echt slimpie aan het worden. Hij wist vandaag welke dag van de week het was en hij is enorm opmerkzaam, hij weet precies van wie de auto's zijn bij de creche. Als je hem iets vertelt kan hij dat een week later zelf opeens vertellen.
We hebben deze week naar Buurman & Buurman gekeken, die we van mijn vader hebben gekregen. De kinderen vonden het geweldig, alles mislukt en er wordt de hele tijd rommel gemaakt, geweldig. Tristan was zelfs geïnspireerd geraakt om zelf met wat eten te gooien, enthousiast 'Tristan is eigenlijk buurman' roepend. Ik heb hem toch maar even uitgelegd dat het alleen op televisie is en dat ze het niet mogen nadoen. Dat snapt hij dan ook en het is meteen klaar.
Wat echter voor beide kinderen onweerstaanbaar is en blijft, is de bel. Die hangt op kinderhoogte en ze kunnen niet naar binnen zonder daar even op te drukken.
Van het weekend waren ook de halve finales rugby, Frankrijk won van Wales en Nieuw-Zeeland van Australië. Vooral die laatste is hier belangrijk, het is een beetje als Nederland – Duitsland bij voetbal (dat is dat spelletje waarbij ze twee keer 30 minuten op de grond liggen kermen terwijl ze naar hun kuit grijpen) en Duitsland wint.
Op maandag was mijn moeder jarig, nogmaals van harte!
Ook werd die dag de badkamervloer betegeld, heb ik de aansluitingen in de werkkamer gelegd voor alles wat stroom nodig heeft en heeft Karla veel dozen uitgeruimd. Die avond hebben we ook nog een nieuwe vakkenkast in elkaar gezet en heb ik alle entertainment apparaten aangesloten.

In de nacht van dinsdag op woensdag werden we behalve van Julian ook nog wakker van iets anders: een heuse aardbeving! Om 2:20 werden we wakker van gerommel. Omdat we dit huis nog niet goed kennen dachten we eerst aan een zware vrachtwagen maar het duurde te lang, zeker 15 seconden. De ramen klapperden en het bed trilde zoals die massagebedden waar een muntje in moet in films (ze staan volgens Hollywood vooral in goedkope motels in Las Vegas). Een merkwaardige ervaring maar gelukkig geen schade. Het was een aardbeving van 3.4 op de schaal van Richter en het epicentrum lag heel dicht bij waar wij wonen.

Op woensdag was het heerlijk weer: zonnig en 32 graden (ook bij temperaturen een mooi getal). We hebben voor het eerst gezommen in het zwembad. Om met Dick Bruna te spreken: wel fris in het begin (nijn spetterde en spatterde en bleef er heel lang in). Het was erg lekker en ook erg leuk natuurlijk, je eigen zwembad! Tristan wil graag zwemmen met iedereen die hij kent: Tristan en Bronte mogen in het zwembadje, Levi mag in het zwembadje en de belkindjes ook (zo noemt hij de kinderen van Katja en Bernard, de Belgische kinderen).
's Avonds hebben we lekker Wallander gekeken. We zijn erg blij met het huis, het voelt heerlijk aan.
Op donderdag had Karla werk voor een dag: ze heeft op een tankstation gestaan om te enqueteren. Dat was erg leuk en ze deed het met een leuke andere meid dus dat was wel zo gezellig. 's Middags hebben we wat boorwerk gedaan. We hebben de kapstokken opgehangen (twee die we hadden gekocht voor ons huis in Hilversum en twee die oorspronkelijk in de originele Bruynzeelkeuken in Arnhem hingen).
De jongens zijn ondertussen echt fan van Buurman & Buurman, zelfs Julian kan al 'buurman' zeggen.
Karla heeft vandaag een goed gesprek met een recruiter gehad in de stad, hopelijk komt daar wat uit. Ook heeft ze koffie gedronken met ex-collega Michael en is ze even wezen buurten op de afdeling waar ze werkte. Daarna is ze nog naar twee uitzendbureau's geweest, ze is goed bezig.

Op de golfclub hadden we een topavond: we hebben maar liefst een vleesschaal én een fles wijn gewonnen! We gaan alvast een bbq plannen, de zomer komt er bijna aan.

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was een lang weekend voor ons vanwege Labour Day. Niet op 1 mei en ik heb ook geen Internationale gehoord, maar wel een dagje vrij. En dat kwam goed uit want we moesten een hoop spullen in huis halen voor de aanstaande verhuizing. Er moet een hoop geschilderd worden (we hadden de kleurtjes al uitgezocht maar moesten nog verf kopen) en de en suite badkamer wordt vernieuwd dus ook daarvoor moesten we op pad.
We begonnen zaterdag met een badkamerzaak. Gelukkig zijn Karla en ik altijd wel snelle beslissers, want rustig rondkijken is er niet bij. Het doet me een beetje denken aan stroom winnen uit kolen, de meeste energie gaat verloren aan warmte. Iets vergelijkbaars gebeurt als je met twee kleine kinderen een badkamerzaak binnen gaat: je bent na afloop kapot maar heel veel energie ging naar andere dingen dan badkamers. Maar het is dus wel gelukt.
Na afloop zijn we nog naar de bank geweest om een speciale rekening te openen voor de hypotheek. Julian was enorm huilerig, hij was ook niet helemaal lekker. Karla voelde zich ook al niet helemaal goed. En Tristan moest erg vaak niezen.
's Avonds bleek Julian 39.9 te zijn en ook Karla ging vroeg naar bed om de misselijkheid van zich af te slapen. Maar net als ik een paar dagen ervoor bleef ze de hele nacht spoken.

De volgende ochtend was Karla jarig, maar ze voelde zich nog allesbehalve goed. Julian was wel weer een stuk beter. Ik had een lekker ontbijtje gemaakt met taart, een sapje en gekookte eitjes (tip van Julian: als je het eigeel eerst verkruimelt blijft het veel beter aan je mouw plakken). Maar Karla heeft het niet aangeraakt. Het was prachtig weer maar met zo'n krakkemikkige boel genoten we daar niet echt van. Tristan voelde zich steeds slechter en de twee jongetjes waren niet uit te houden zo vervelend. Ruzie maken, huilen, het hield niet op. En nee, als je ergens begrip voor hebt betekent dat nog niet dat het aangenaam wordt.
Karla voelde zich 's middags weer iets beter en dat was maar goed ook want we moesten nog verf kopen. Tristan was erg dwars maar het mengen van de verf vond hij toch wel leuk om te zien. Hij verheugt zich enorm op zijn blauwe kamertje. Volgens de Tristiaanse kalender duurt het nog één keer golfclub voor we in het nieuwe huis gaan slapen. We hebben negen kleuren gekocht, maar dat klinkt bonter dan het wordt. Kom zelf maar kijken.
Julian ging deze week door een wat minder leuke fase. Hij lachte eigenlijk alleen nog als er iets viel of als iemand zich bezeerde. Huilen deed hij juist heel erg veel, bijvoorbeeld als iets niet mocht. En aangezien hij vooral dingen wilde laten vallen of mensen bezeren was dat nogal eens. Gelukkig liet hij vandaag een andere kant zien, hij was enorm goedlachs en lief en hij was superschattig aan het spelen zonder te huilen. Hij scharrelde door de golfclub en had het prima naar zijn zin. Dan kun je gelukkig ook weer echt genieten van het mannetje.

Die avond gingen we pizza eten. Tristan had zich er op verheugd maar voelde zich nu niet erg lekker en wilde er niet van eten. Het feestelijke ijstoetje hebben we maar niet eens opengemaakt.
Op maandag, de vrije dag, zijn we naar Bunnings geweest wat zoals eerder vermeld de Australische Prax is. Daar hebben we naar tegels gekeken en badkameraccessoires gekocht. Het was zonnig en 24 graden, maar een echt succes was dit weekend niet direct. Ook als we niet op pad waren voelde niemand zich echt lekker en de kinderen uitten dat door veel huilen, bij ons zorgde het voor een verlaagde tolerantiegrens. Geen goede combinatie.
Ik heb 's middags nog wel gefietst. Ik heb dezelfde route gereden als laatst maar nu met een extra beklimming. Die was zo pittig dat ik twee keer een voet aan de grond moest zetten, iets wat je als sportieve fietser altijd probeert te vermijden. Maar ja, ik was ook nog niet helemaal in orde en de conditie is nog niet wat die moet zijn. Deze keer werd ik maar één keer aangevallen door een magpie, aan 55 in het uur deze keer. Ik zag weer niks aankomen maar voelde iets even mijn helm vasthouden, heel vreemd.

Op dinsdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Uit het werk ben ik erheen gegaan. Karla was er al aan het verven, zij heeft immers even geen baan. De tegelaar (handig genoeg de zoon van de loodgieter) kwam langs om de mogelijkheden te bespreken. Hij vond de lekkage erg meevallen maar gaf aan dat het slopen duur zou worden omdat alles muurvast zit op baksteen. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat tot ons voordeel te maken: we gaan over de bestaande tegels heen (laten) tegelen waardoor de kosten wat lager uitvallen en het resultaat toch waterdicht is.
Het voelde wat onwerkelijk nog, we zijn zo vaak verhuisd de laatste tijd en waren allebei zo vermoeid van alles dat niet echt doordrong dat dit ons huis zal worden. Maar soms lukt het wel om me voor te stellen dat het leuk wordt. Als we over zijn gaan we in elk geval ook af en toe tijd inruimen om een beetje rustig aan te doen en ervan te genieten. Hopelijk gaat de combinatie van Australische zomer en een zwembad daarbij helpen.
Op woensdag hebben we toen ik thuiskwam uit het werk nog 'even' alle tegels uitgezocht en gekocht. Ook hebben we ons nog bedacht wat kranen betreft. Verder hebben we de eerste dozen naar de nieuwe stek gebracht. We hebben voor volgende vrijdag wel een verhuizer gehuurd, maar alles wat we zelf al aan dozen meenemen scheelt weer.
Omdat we niet meer carpoolen ga ik nu elke dag op de motor naar het werk. Dat is steeds leuker. De voorspellingen waren voor de hele week buien, maar ik heb mijn regenbroek (van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij) maar één keer nodig gehad. Wat ideaal is hier, is dat na regen de straat in een paar uur weer droog is.
Karla heeft al een heleboel geverfd, morgen zie ik wat ze ervan gemaakt heeft. Verder heeft ze de uitgezochte en bestelde spullen voor de badkamer opgehaald. Karla heeft dan geen werk, werkeloos is ze zeker niet!

Zoals gezegd was Julian vandaag een voorbeeldig jongetje, ook op de golfclub. Hij was guitig, op een leuke manier ontdeugend en enorm schattig. Tristan was juist een beetje dwars. Hij heeft de hele week niet zo goed geslapen, onder andere door een naar hoestje. En als Tristan slecht slaapt zul je het weten. Verder had hij een nieuwe fase: bij alles wat je hem vroeg zei hij hard: Tristan wil dat niet! Het hoort bij de grenzen aftasten en ontdekken wat je eigen plek in het leven is...
Traditiegetrouw mocht hij een lootje trekken van Jill en dat deed hij goed: we wonnen er een vleesschaal mee maar hebben die geruild voor een lekkere fles wijn bij barman Phil. We hebben namelijk al een volle vriezer!

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was een lang weekend voor ons vanwege Labour Day. Niet op 1 mei en ik heb ook geen Internationale gehoord, maar wel een dagje vrij. En dat kwam goed uit want we moesten een hoop spullen in huis halen voor de aanstaande verhuizing. Er moet een hoop geschilderd worden (we hadden de kleurtjes al uitgezocht maar moesten nog verf kopen) en de en suite badkamer wordt vernieuwd dus ook daarvoor moesten we op pad.
We begonnen zaterdag met een badkamerzaak. Gelukkig zijn Karla en ik altijd wel snelle beslissers, want rustig rondkijken is er niet bij. Het doet me een beetje denken aan stroom winnen uit kolen, de meeste energie gaat verloren aan warmte. Iets vergelijkbaars gebeurt als je met twee kleine kinderen een badkamerzaak binnen gaat: je bent na afloop kapot maar heel veel energie ging naar andere dingen dan badkamers. Maar het is dus wel gelukt.
Na afloop zijn we nog naar de bank geweest om een speciale rekening te openen voor de hypotheek. Julian was enorm huilerig, hij was ook niet helemaal lekker. Karla voelde zich ook al niet helemaal goed. En Tristan moest erg vaak niezen.
's Avonds bleek Julian 39.9 te zijn en ook Karla ging vroeg naar bed om de misselijkheid van zich af te slapen. Maar net als ik een paar dagen ervoor bleef ze de hele nacht spoken.

De volgende ochtend was Karla jarig, maar ze voelde zich nog allesbehalve goed. Julian was wel weer een stuk beter. Ik had een lekker ontbijtje gemaakt met taart, een sapje en gekookte eitjes (tip van Julian: als je het eigeel eerst verkruimelt blijft het veel beter aan je mouw plakken). Maar Karla heeft het niet aangeraakt. Het was prachtig weer maar met zo'n krakkemikkige boel genoten we daar niet echt van. Tristan voelde zich steeds slechter en de twee jongetjes waren niet uit te houden zo vervelend. Ruzie maken, huilen, het hield niet op. En nee, als je ergens begrip voor hebt betekent dat nog niet dat het aangenaam wordt.
Karla voelde zich 's middags weer iets beter en dat was maar goed ook want we moesten nog verf kopen. Tristan was erg dwars maar het mengen van de verf vond hij toch wel leuk om te zien. Hij verheugt zich enorm op zijn blauwe kamertje. Volgens de Tristiaanse kalender duurt het nog één keer golfclub voor we in het nieuwe huis gaan slapen. We hebben negen kleuren gekocht, maar dat klinkt bonter dan het wordt. Kom zelf maar kijken.
Julian ging deze week door een wat minder leuke fase. Hij lachte eigenlijk alleen nog als er iets viel of als iemand zich bezeerde. Huilen deed hij juist heel erg veel, bijvoorbeeld als iets niet mocht. En aangezien hij vooral dingen wilde laten vallen of mensen bezeren was dat nogal eens. Gelukkig liet hij vandaag een andere kant zien, hij was enorm goedlachs en lief en hij was superschattig aan het spelen zonder te huilen. Hij scharrelde door de golfclub en had het prima naar zijn zin. Dan kun je gelukkig ook weer echt genieten van het mannetje.

Die avond gingen we pizza eten. Tristan had zich er op verheugd maar voelde zich nu niet erg lekker en wilde er niet van eten. Het feestelijke ijstoetje hebben we maar niet eens opengemaakt.
Op maandag, de vrije dag, zijn we naar Bunnings geweest wat zoals eerder vermeld de Australische Prax is. Daar hebben we naar tegels gekeken en badkameraccessoires gekocht. Het was zonnig en 24 graden, maar een echt succes was dit weekend niet direct. Ook als we niet op pad waren voelde niemand zich echt lekker en de kinderen uitten dat door veel huilen, bij ons zorgde het voor een verlaagde tolerantiegrens. Geen goede combinatie.
Ik heb 's middags nog wel gefietst. Ik heb dezelfde route gereden als laatst maar nu met een extra beklimming. Die was zo pittig dat ik twee keer een voet aan de grond moest zetten, iets wat je als sportieve fietser altijd probeert te vermijden. Maar ja, ik was ook nog niet helemaal in orde en de conditie is nog niet wat die moet zijn. Deze keer werd ik maar één keer aangevallen door een magpie, aan 55 in het uur deze keer. Ik zag weer niks aankomen maar voelde iets even mijn helm vasthouden, heel vreemd.

Op dinsdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis! Uit het werk ben ik erheen gegaan. Karla was er al aan het verven, zij heeft immers even geen baan. De tegelaar (handig genoeg de zoon van de loodgieter) kwam langs om de mogelijkheden te bespreken. Hij vond de lekkage erg meevallen maar gaf aan dat het slopen duur zou worden omdat alles muurvast zit op baksteen. Uiteindelijk kwamen we erop uit dat tot ons voordeel te maken: we gaan over de bestaande tegels heen (laten) tegelen waardoor de kosten wat lager uitvallen en het resultaat toch waterdicht is.
Het voelde wat onwerkelijk nog, we zijn zo vaak verhuisd de laatste tijd en waren allebei zo vermoeid van alles dat niet echt doordrong dat dit ons huis zal worden. Maar soms lukt het wel om me voor te stellen dat het leuk wordt. Als we over zijn gaan we in elk geval ook af en toe tijd inruimen om een beetje rustig aan te doen en ervan te genieten. Hopelijk gaat de combinatie van Australische zomer en een zwembad daarbij helpen.
Op woensdag hebben we toen ik thuiskwam uit het werk nog 'even' alle tegels uitgezocht en gekocht. Ook hebben we ons nog bedacht wat kranen betreft. Verder hebben we de eerste dozen naar de nieuwe stek gebracht. We hebben voor volgende vrijdag wel een verhuizer gehuurd, maar alles wat we zelf al aan dozen meenemen scheelt weer.
Omdat we niet meer carpoolen ga ik nu elke dag op de motor naar het werk. Dat is steeds leuker. De voorspellingen waren voor de hele week buien, maar ik heb mijn regenbroek (van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij) maar één keer nodig gehad. Wat ideaal is hier, is dat na regen de straat in een paar uur weer droog is.
Karla heeft al een heleboel geverfd, morgen zie ik wat ze ervan gemaakt heeft. Verder heeft ze de uitgezochte en bestelde spullen voor de badkamer opgehaald. Karla heeft dan geen werk, werkeloos is ze zeker niet!

Zoals gezegd was Julian vandaag een voorbeeldig jongetje, ook op de golfclub. Hij was guitig, op een leuke manier ontdeugend en enorm schattig. Tristan was juist een beetje dwars. Hij heeft de hele week niet zo goed geslapen, onder andere door een naar hoestje. En als Tristan slecht slaapt zul je het weten. Verder had hij een nieuwe fase: bij alles wat je hem vroeg zei hij hard: Tristan wil dat niet! Het hoort bij de grenzen aftasten en ontdekken wat je eigen plek in het leven is...
Traditiegetrouw mocht hij een lootje trekken van Jill en dat deed hij goed: we wonnen er een vleesschaal mee maar hebben die geruild voor een lekkere fles wijn bij barman Phil. We hebben namelijk al een volle vriezer!

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's