Highway To The Sun

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Deze week, op woensdag, waren Karla en ik vijf jaar getrouwd. Ik heb een bloemetje meegenomen voor mijn lieve vrouw, dat de motorrit naar huis gelukkig overleefd heeft. De volgende dag kreeg ik van Karla een kleine bougainville, die we bij het zwembad gaan planten voor het mediterrane gevoel. Die avond zijn we voor de gelegenheid uit eten gegaan, terwijl de kinderen in goede handen waren bij Connie en Chris. We zijn naar McLaren Vale gegaan, naar een Italiaans restaurant. En dan niet spaghetti bolognese en pizza, maar echt Italiaans. Het wordt gerund door Italiaanse emigranten. De dochter des huizes werkt er ook en hoewel ze er erg Italiaans uitzag en ook Italiaans sprak, bleek ze nog nooit in Italië geweest te zijn.
Het voorgerecht bestond uit een groot bord voor twee met allemaal lekkere dingen erop: zalm, prosciutto, olijfjes en nog van alles. Als hoofdgerecht hadden we gevulde kip, die met enorm lekkere gecarameliseerde champignons werd geserveerd. Het nagerecht was teveel chocolademousse, maar dat mocht de pret niet drukken. Toen we weer buiten stonden konden we nog genieten van een prachtige volle maan, om de romantiek compleet te maken.
Weer thuis hebben we nog even gekletst met het oppasduo van dienst, gelukkig hadden zij een rustige avond gehad. Wij gaan door voor nog een paar lustrums.

De week begon met klusjes, ik heb het zwembad weer schoongemaakt, maar het ziet ernaar uit dat ik het zand in de filter moet vervangen. Geen idee hoe dat werkt maar dat leren we wel. Die avond kwam Karla's meidenclubje bij ons kaasfonduen, dus ik was niet welkom. Ik heb lekker de hele avond op de studeerkamer gezeten met een muziekje en heb fietsroutes in elkaar geknutseld op internet.
Eén daarvan heb ik de volgende dag meteen uitgeprobeerd, al was het weer niet denderend. Ik ben via Willunga Hill naar Kangarilla en Clarendon gereden, een erg mooie tocht van 75 kilometer. Het leuke van fietsen is dat je sport met toerisme combineert. Ik heb prachtige heuvels, huizen, bossen en uitzichten gezien.
Op vrijdag had ik een dagje vrij ter compensatie van al het werk van vorige week. Karla en ik zijn, na het avondje uit dus, lekker gaan fietsen naar Mount Lofty, veel klimmen dus. Daar hebben we een lekker broodje gegeten (pardon: een geroosterde ciabatta) en zijn weer terug gegaan. De afdaling van Mount Lofty was steenkoud, daarna ging het wel. Weer thuis hebben we de rest van de middag lekker rustig zitten lezen.
Over de werkweek valt niet zoveel te melden. Ik hoefde maar twee avonden te werken, maar lekker thuis en het eind komt in zicht. Op maandag had ik een review en de senior developer complimenteerde me met mijn Engels, vooral geschreven. Hij zei dat ik dat beter deed dan menig Australiër, wat natuurlijk erg leuk is om te horen (spreken gaat ook best aardig, maar ik struikel nog weleens, zeker als ik moe begin te worden).
Karla heeft ook weer niet stilgezeten en heeft weer wat ijzertjes in het vuur. Het zou natuurlijk fijn zijn als daar wat uit komt, maar dat weten we later pas.

Tristan had deze week geen zin om te slapen, hij greep alles aan om ons weer te roepen en er nog even uit te kunnen. Dat ging de hele nacht door, hij maakte ons vaker wakker dan toen hij nog een baby was! Dat moeten we nu weer zien te ontmoedigen, maar dat gaat wel lukken.
Julian begint duidelijk iets groter te worden, en ook wat rustiger. Hij blijft de ondernemende van de twee, laatst wilde hij in een boom klimmen bij de creche (een dikke tak daarvan gaat heel geleidelijk omhoog) en hij riep al tegen mij 'aan de kant', want hij wilde het zo nodig alleen doen. Uiteraard viel hij, dus dat was even huilen. Maar hij is al een stuk rustiger en zegt soms 'ja' in plaats van te slaan, dus daar zijn we blij mee.

Bekijk foto's

Deze week, op woensdag, waren Karla en ik vijf jaar getrouwd. Ik heb een bloemetje meegenomen voor mijn lieve vrouw, dat de motorrit naar huis gelukkig overleefd heeft. De volgende dag kreeg ik van Karla een kleine bougainville, die we bij het zwembad gaan planten voor het mediterrane gevoel. Die avond zijn we voor de gelegenheid uit eten gegaan, terwijl de kinderen in goede handen waren bij Connie en Chris. We zijn naar McLaren Vale gegaan, naar een Italiaans restaurant. En dan niet spaghetti bolognese en pizza, maar echt Italiaans. Het wordt gerund door Italiaanse emigranten. De dochter des huizes werkt er ook en hoewel ze er erg Italiaans uitzag en ook Italiaans sprak, bleek ze nog nooit in Italië geweest te zijn.
Het voorgerecht bestond uit een groot bord voor twee met allemaal lekkere dingen erop: zalm, prosciutto, olijfjes en nog van alles. Als hoofdgerecht hadden we gevulde kip, die met enorm lekkere gecarameliseerde champignons werd geserveerd. Het nagerecht was teveel chocolademousse, maar dat mocht de pret niet drukken. Toen we weer buiten stonden konden we nog genieten van een prachtige volle maan, om de romantiek compleet te maken.
Weer thuis hebben we nog even gekletst met het oppasduo van dienst, gelukkig hadden zij een rustige avond gehad. Wij gaan door voor nog een paar lustrums.

De week begon met klusjes, ik heb het zwembad weer schoongemaakt, maar het ziet ernaar uit dat ik het zand in de filter moet vervangen. Geen idee hoe dat werkt maar dat leren we wel. Die avond kwam Karla's meidenclubje bij ons kaasfonduen, dus ik was niet welkom. Ik heb lekker de hele avond op de studeerkamer gezeten met een muziekje en heb fietsroutes in elkaar geknutseld op internet.
Eén daarvan heb ik de volgende dag meteen uitgeprobeerd, al was het weer niet denderend. Ik ben via Willunga Hill naar Kangarilla en Clarendon gereden, een erg mooie tocht van 75 kilometer. Het leuke van fietsen is dat je sport met toerisme combineert. Ik heb prachtige heuvels, huizen, bossen en uitzichten gezien.
Op vrijdag had ik een dagje vrij ter compensatie van al het werk van vorige week. Karla en ik zijn, na het avondje uit dus, lekker gaan fietsen naar Mount Lofty, veel klimmen dus. Daar hebben we een lekker broodje gegeten (pardon: een geroosterde ciabatta) en zijn weer terug gegaan. De afdaling van Mount Lofty was steenkoud, daarna ging het wel. Weer thuis hebben we de rest van de middag lekker rustig zitten lezen.
Over de werkweek valt niet zoveel te melden. Ik hoefde maar twee avonden te werken, maar lekker thuis en het eind komt in zicht. Op maandag had ik een review en de senior developer complimenteerde me met mijn Engels, vooral geschreven. Hij zei dat ik dat beter deed dan menig Australiër, wat natuurlijk erg leuk is om te horen (spreken gaat ook best aardig, maar ik struikel nog weleens, zeker als ik moe begin te worden).
Karla heeft ook weer niet stilgezeten en heeft weer wat ijzertjes in het vuur. Het zou natuurlijk fijn zijn als daar wat uit komt, maar dat weten we later pas.

Tristan had deze week geen zin om te slapen, hij greep alles aan om ons weer te roepen en er nog even uit te kunnen. Dat ging de hele nacht door, hij maakte ons vaker wakker dan toen hij nog een baby was! Dat moeten we nu weer zien te ontmoedigen, maar dat gaat wel lukken.
Julian begint duidelijk iets groter te worden, en ook wat rustiger. Hij blijft de ondernemende van de twee, laatst wilde hij in een boom klimmen bij de creche (een dikke tak daarvan gaat heel geleidelijk omhoog) en hij riep al tegen mij 'aan de kant', want hij wilde het zo nodig alleen doen. Uiteraard viel hij, dus dat was even huilen. Maar hij is al een stuk rustiger en zegt soms 'ja' in plaats van te slaan, dus daar zijn we blij mee.

Bekijk foto's

Helaas konden we nog geen feestje vieren rond werk voor Karla de afgelopen week, maar toch was het een feestelijke week. Om te beginnen was er het slotweekend van de Tour Down Under. Op de zaterdag was de start in McLaren Vale en de finish op Willunga Hill. Karla en de kinderen zijn die ochtend met de auto naar de start gegaan. Ik ben op de fiets gegaan, inclusief beklimming van Willunga Hill met absurde tegenwind. Dat kon ik dan weer mooi doorgeven aan Frans Maassen, de ploegleider van Rabobank waarmee we een praatje maakten voor de start. Hij is er de oorzaak van dat mijn eerste echte racefiets een Colnago was in de kleur 'WordPerfect-blauw', omdat hij daar toen renner was. Ook hebben we even gepraat met Erik Breukink. Bekend van Once, PDM, Intralipid en veel successen. Van beide hebben we ook een handtekening gescoord op de fietsjes van de jongens.
Dat geldt ook weer voor Robbie McEwen. Tristan had al een handtekening op zijn fiets van vorig jaar en nu heeft Julian er ook één. Daar ben ik stiekem wel trots op, want het was tijd om te starten en Robbie negeerde de handtekeningenjagers al die 'Robbie' stonden te roepen. Ik liep gauw een auto verderop en toen hij daar langskwam riep ik: 'Meneer McEwen!' Dat verraste hem zozeer dat hij naar me toekwam.
Op weg naar de finish moesten we de Willunga Hill oplopen. Tristan was op zijn loopfietsje en Karla duwde hem. Het wachtende publiek moedigde ze luidruchtig aan, en Tristan wist niet zo goed wat hij ermee aanmoest maar het was enorm leuk.
De dag erna hebben we Michael en Chelsea ontmoet in de stad om te kijken naar de laatste etappe, meer een slotcriterium eigenlijk. Daardoor kon je de renners wel vaak zien langskomen. Na afloop hebben we nog wat met ze gedronken en het was weer een erg gezellige middag. 's Avonds zijn we uit eten geweest in de Ierse pub in de stad. Dat was een afscheidscadeau van Willem Jan, mijn vriend en oud-collega. Gelukkig zat er geen einddatum aan de tegoedbon. Het was een uitstekend 'pubmeal' en hoewel de Killkenny anders is dan in Nederland, was die toch goed te drinken.
Op dinsdagavond viel de stroom uit tussen zeven en tien uur. Het was de hele week boven de dertig graden overdag en niet heel veel daaronder 's nachts, dus waarschijnlijk hadden iets teveel mensen de airco aan. Wij gebruiken die in zulke nachten ook, we hebben het alleen in de slaapkamers maar het is wel erg lekker in die zwoele nachten. Het zorgt er ook voor dat de kinderen lekker kunnen slapen, waar wij ook weer plezier van hebben. Maar dan moet niet iedereen het tegelijk doen. Net als met file eigenlijk: mijn auto was het probleem nooit maar al die andere...
Op woensdag was Tristan zijn bril klaar. Hij draagt hem nu zoveel mogelijk en dat doet hij erg goed. Het is wel wennen natuurlijk, voor hem en voor ons. Af en toe duwt hij hem fijn omhoog door zijn vingers vol op het glas te zetten, waardoor de glazen in matglas veranderen van de vettigheid. Maar hij is er wel zuinig mee en hij zeurt er niet over.

Donderdag was het een officiële feestdag: Australia Day. Onze tweede keer stilstaan bij alles wat fijn is aan Australië. Of zoals de Australiërs zelf doen: lekker een dagje vrij. 's Morgens ben ik gaan fietsen, weer naar Willunga Hill die ik nu twee keer opgereden ben. En weer was er die forse tegenwind omhoog. Daarna zijn we naar Margot en Andrew gegaan (en hun kinderen Tristan en Bronte) om te bbq-en, een populaire bezigheid op Australia Day. Dat was erg gezellig en lekker. De kinderen genoten van veel speelgoed en buitelden over elkaar heen in de tuin.
Vanmorgen had Julian moeite met wakker worden. We dachten dat het alleen lag aan het laat naar bed gaan de vorige avond, maar hij had erge oorpijn. Karla is met hem naar de dokter gegaan maar die kon niet echt iets zien. Het arme jochie zat de hele dag tegen Karla aangeplakt omdat het wel ging als hij zijn oortje ergens tegenaan duwde. Hopelijk trekt het net zo onverwachts weg als het kwam.
Vandaag werd Karla gebeld of ze een tijdelijke klus kon doen van twee weken, maar dan moest ze wel vanmiddag al beginnen. Helaas zat ze thuis met een zieke Julian. Toen ik geregeld had dat ik wel thuis kon werken was de klus al vergeven. Stevig balen, want de vorige keer was een tijdelijke klus van vijf weken waar ze uiteindelijk acht maanden kon blijven!
We hebben de golfclub ook overgeslagen vandaag door het zieke knulletje. Maar na de late avond van gister was dat niet zo'n ramp.

Bekijk foto's

Helaas konden we nog geen feestje vieren rond werk voor Karla de afgelopen week, maar toch was het een feestelijke week. Om te beginnen was er het slotweekend van de Tour Down Under. Op de zaterdag was de start in McLaren Vale en de finish op Willunga Hill. Karla en de kinderen zijn die ochtend met de auto naar de start gegaan. Ik ben op de fiets gegaan, inclusief beklimming van Willunga Hill met absurde tegenwind. Dat kon ik dan weer mooi doorgeven aan Frans Maassen, de ploegleider van Rabobank waarmee we een praatje maakten voor de start. Hij is er de oorzaak van dat mijn eerste echte racefiets een Colnago was in de kleur 'WordPerfect-blauw', omdat hij daar toen renner was. Ook hebben we even gepraat met Erik Breukink. Bekend van Once, PDM, Intralipid en veel successen. Van beide hebben we ook een handtekening gescoord op de fietsjes van de jongens.
Dat geldt ook weer voor Robbie McEwen. Tristan had al een handtekening op zijn fiets van vorig jaar en nu heeft Julian er ook één. Daar ben ik stiekem wel trots op, want het was tijd om te starten en Robbie negeerde de handtekeningenjagers al die 'Robbie' stonden te roepen. Ik liep gauw een auto verderop en toen hij daar langskwam riep ik: 'Meneer McEwen!' Dat verraste hem zozeer dat hij naar me toekwam.
Op weg naar de finish moesten we de Willunga Hill oplopen. Tristan was op zijn loopfietsje en Karla duwde hem. Het wachtende publiek moedigde ze luidruchtig aan, en Tristan wist niet zo goed wat hij ermee aanmoest maar het was enorm leuk.
De dag erna hebben we Michael en Chelsea ontmoet in de stad om te kijken naar de laatste etappe, meer een slotcriterium eigenlijk. Daardoor kon je de renners wel vaak zien langskomen. Na afloop hebben we nog wat met ze gedronken en het was weer een erg gezellige middag. 's Avonds zijn we uit eten geweest in de Ierse pub in de stad. Dat was een afscheidscadeau van Willem Jan, mijn vriend en oud-collega. Gelukkig zat er geen einddatum aan de tegoedbon. Het was een uitstekend 'pubmeal' en hoewel de Killkenny anders is dan in Nederland, was die toch goed te drinken.
Op dinsdagavond viel de stroom uit tussen zeven en tien uur. Het was de hele week boven de dertig graden overdag en niet heel veel daaronder 's nachts, dus waarschijnlijk hadden iets teveel mensen de airco aan. Wij gebruiken die in zulke nachten ook, we hebben het alleen in de slaapkamers maar het is wel erg lekker in die zwoele nachten. Het zorgt er ook voor dat de kinderen lekker kunnen slapen, waar wij ook weer plezier van hebben. Maar dan moet niet iedereen het tegelijk doen. Net als met file eigenlijk: mijn auto was het probleem nooit maar al die andere...
Op woensdag was Tristan zijn bril klaar. Hij draagt hem nu zoveel mogelijk en dat doet hij erg goed. Het is wel wennen natuurlijk, voor hem en voor ons. Af en toe duwt hij hem fijn omhoog door zijn vingers vol op het glas te zetten, waardoor de glazen in matglas veranderen van de vettigheid. Maar hij is er wel zuinig mee en hij zeurt er niet over.

Donderdag was het een officiële feestdag: Australia Day. Onze tweede keer stilstaan bij alles wat fijn is aan Australië. Of zoals de Australiërs zelf doen: lekker een dagje vrij. 's Morgens ben ik gaan fietsen, weer naar Willunga Hill die ik nu twee keer opgereden ben. En weer was er die forse tegenwind omhoog. Daarna zijn we naar Margot en Andrew gegaan (en hun kinderen Tristan en Bronte) om te bbq-en, een populaire bezigheid op Australia Day. Dat was erg gezellig en lekker. De kinderen genoten van veel speelgoed en buitelden over elkaar heen in de tuin.
Vanmorgen had Julian moeite met wakker worden. We dachten dat het alleen lag aan het laat naar bed gaan de vorige avond, maar hij had erge oorpijn. Karla is met hem naar de dokter gegaan maar die kon niet echt iets zien. Het arme jochie zat de hele dag tegen Karla aangeplakt omdat het wel ging als hij zijn oortje ergens tegenaan duwde. Hopelijk trekt het net zo onverwachts weg als het kwam.
Vandaag werd Karla gebeld of ze een tijdelijke klus kon doen van twee weken, maar dan moest ze wel vanmiddag al beginnen. Helaas zat ze thuis met een zieke Julian. Toen ik geregeld had dat ik wel thuis kon werken was de klus al vergeven. Stevig balen, want de vorige keer was een tijdelijke klus van vijf weken waar ze uiteindelijk acht maanden kon blijven!
We hebben de golfclub ook overgeslagen vandaag door het zieke knulletje. Maar na de late avond van gister was dat niet zo'n ramp.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Woensdag 14 december was het tijd voor de eerste van drie vakantiereisjes. Karla en ik gingen lekker met zijn tweeën naar Sydney. Zo kon ik na anderhalf jaar ook eens zien wat de gemiddelde rugzaktoerist in de eerste drie dagen ziet. De kinderen bleven achter in de vertrouwde handen van Jeanne en Fons, Karla's ouders.
Vliegen is altijd leuk, helemaal als je op vakantie gaat natuurlijk. We hadden een mooi hotel en zijn dezelfde middag meteen maar naar de haven gelopen. Daarvoor moesten we de hele hoofdstraat door, dus we hebben lekker veel gezien. Als hoogtepunten natuurlijk het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.
De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en zijn door de botanische tuin gewandeld. Van daaruit kun je de brug en de opera achter elkaar zien liggen voor het ultieme Sydney-plaatje en de tuin zelf was ook zeer de moeite waard.
We hebben verder lekker op een terras gezeten waar zelfs Karla bier dronk. Daar raakten we nog even aan de praat met een leuk Nederlands gezin, de ouders zochten hun reizende zoon op. 's Avonds hebben we een pub ontdekt met de lekkerste pizza ooit.
De volgende ochtend was het tijd om de brug te beklimmen. Vooraf hadden we al een bom duiten overgemaakt en daarmee hadden we het recht verworven om op een lopende band gezet te worden en als onderdeel van een soort militaire operatie de brug opgestuurd te worden. Hoewel dat leuk was, maakte het niet de indruk op ons die we gehoopt hadden, maar misschien zijn we gewoon te verwend. Wie dit de 'climb of your life' noemt heeft nooit bovenop de Kilimanjaro gestaan, vermoeden wij.
Na afloop zijn we weer lekker op terrasjes gaan zitten in de buurt van het Opera House. En daarna alweer op tijd in het mandje. De volgende ochtend hebben we de vaste wandeling nog een keer gemaakt. We kwamen ten slotte ook voor onze rust, dus heel veel ontdekken hoefde niet zo nodig. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog even de lekkerste pizza gegeten en toen was het tijd om richting vliegveld te gaan.
Op de terugweg moesten we vanwege slecht weer in Adelaide uitwijken naar Melbourne, terwijl we er al bijna waren (het Sydney altijd mee). Maar gelukkig konden we in het vliegtuig blijven zitten en hadden we uiteindelijk alleen vertraging.
En na een heerlijk reisje was het zo ook weer heerlijk om in je eigen bedje te ploffen. Karla's ouders hadden zich ondertussen kranig geweerd maar ook wel respect gekregen voor ons. Twee van die jonge blaagjes gaat niet in de koude kleren zitten...

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Tjonge, dat was een heerlijke vakantie zeg. Maar qua blog loop je dan wel meteen hopeloos achter. En als iets niet te overzien is kun je het beter in kleine stukjes hakken.
Op zaterdag 10 december hadden we de verjaardag van Connie. Oppas was geregeld: toch handig, familie over de vloer. Het was een erg gezellige avond met leuke mensen en een hoop gelach. En niet te vergeten bier uit een groencontainer.
De volgende dag gingen we met Karla's ouders naar Monarto Zoo. De rit erheen was al mooi en het weer ideaal. Tristan heeft een wortel gevoerd aan een giraffe, uit het vuistje. Weer thuis hebben we genoten van een goed glas wijn. Die avond hebben we Connie, Chris en Florence nog even over de vloer gehad zodat zowel zij als Karla's ouders weten over wie we altijd roddelen...
Maandag was mijn eerste officiële vakantiedag en hoe kun je die beter doorbrengen dan bij de tandarts? Het hele gezin ging op de stoel. Julian hield dat ongeveer zeven seconden krijsend vol maar Tristan was weer voorbeeldig. Hij bleef heel rustig liggen en liet alles maar gebeuren, wel bij Karla op schoot overigens. Zelf had ik één gaatje en twee verstandskiezen, die eruit moeten. Wordt vervolgd.

Dinsdag zijn we met Jeanne en Fons (Karla's ouders) via een fraaie omweg naar Strathalbyn en McLaren Vale gegaan. We hebben rustig aan gedaan en 's middags wijn geproefd met erg lekkere kaasjes.

Bekijk foto's

Afgelopen week was de eerste van hoog bezoek: Karla's ouders kwamen zondag aan vanuit het verre Nederland. Ook was het deze week Julians tweede verjaardag. En eindelijk is ook de laatste week voor mijn vakantie voorbij.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Op zaterdag hebben we eerst maar eens de cadeau's van oma uit Amsterdam (nog wel) uitgepakt. Dat was een bijzonder goed gevulde doos met leuke spullen en lekkers. Hoogtepunt was de kraanwagen met zwaailichten en geluidjes. Die vonden beide jongens erg mooi wat soms tot spanning leidt. Daarmee bedoelen we eigenlijk een uitgelezen kans om de concepten van delen nog eens uit de doeken te doen. Ook zat er een auto in die met behulp van een veer heel hard kon, zoals Tristan later aantoonde met behulp van een gebroken glas. Verder zaten er spekkies in, bomen en beestjes voor naast de treinbaan en nog veel meer, hartstikke leuk.
Verder heb ik in het zonnetje het zwembad weer mooi schoongemaakt en heb ik de groencontainer barstensvol stukjes palm gegooid.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten en dat was reuzegezellig. Ze hebben twee soorten zelfgevangen vis meegenomen maar die hebben we nog niet klaargemaakt. Toen ze weg waren heb ik nog ruim een uur geskypet met Gert-Jan. Dat was heerlijk, niet in de laatste plaats omdat ik nu zijn zoon Aurelio heb gezien. Een prachtig jochie dat lekker lag te slapen, superlief.

De volgende ochtend moesten we vroeg op: we gingen met zijn allen naar het vliegveld, omdat alle dagen op de kalender afgestreept waren tot opa en oma zouden komen. Bij het wachten ontmoetten we nog een leuke ex-Antwerpse, van wie de ouders hetzelfde vliegtuig hadden. Toen nog een tijd wachten, en daar stapten ze dan door de deuren. Net of ik ze een week eerder nog gezien had eigenlijk. Julian was eerst een beetje verlegen met de situatie maar kwam later toch lekker los en Tristan duwde meteen de nieuwe kraanwagen onder de neus van oma om hem te laten zien. Ze hadden allerlei sinterklaaslekkers bij zich en cadeautjes en kaartjes van allemaal lieve mensen (Dominique en Loes verdienen een speciale vermelding).
Maandag was Julian ziek en moest opgehaald worden van de creche, maar dat was niet zo'n probleem want Karla en haar ouders waren nog niet op pad. Zo kon Julian mooi mee naar Hahndorf. Karla heeft 's avonds nog een prachtige muts gemaakt voor Julians tweede verjaardag en zijn loopfietsje in elkaar gezet dat we hem gingen geven.
Op woensdagochtend was het zover: Julian werd twee! We hebben ontbeten met taart en cadeautjes gegeven. Julian vond al die aandacht in het begin maar niks (hij heeft een beetje een ochtendhumeur) maar later vond hij het toch wel fijn om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
Karla heeft later die dag en ook de dag erna weer twee gesprekken gehad bij potentiële werkgevers. Die gesprekken gingen weer goed en ik ben hartstikke trots op mijn sollicitatiekampioen. Nou alleen nog die baan. Voor het eten zijn opa en ik gaan zwemmen met de kinderen. Alleen dan zonder kinderen, toen puntje bij paaltje kwam. Ter ere van Julians verjaardag hebben we perfecte zelfgemaakte pizza gegeten, die Jeanne en Karla hebben gemaakt terwijl wij zwommen. Tristan heeft geholpen bij het maken, wat inhield dat hij het deeg omhoog gooide zoals dat hoort. Meestal konden oma of mama het ook weer vangen.
De week ging snel voorbij, waarschijnlijk ook omdat ik gewoon werkte ondertussen. Op vrijdag kon ik niet op de motor omdat ik donderdagavond opeens erge pijn aan mijn pols had waar ik 's nachts zelfs wakker van werd. Ik had de klant iets beloofd dus ik ben toch maar naar het werk gegaan, Karla heeft me afgezet omdat ze met haar ouders de stad inging.
En tot besluit van de week hebben Karla's ouders kennisgemaakt met de golfclub, en met Peter en Jill.

Bekijk foto's

Afgelopen week was de eerste van hoog bezoek: Karla's ouders kwamen zondag aan vanuit het verre Nederland. Ook was het deze week Julians tweede verjaardag. En eindelijk is ook de laatste week voor mijn vakantie voorbij.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Op zaterdag hebben we eerst maar eens de cadeau's van oma uit Amsterdam (nog wel) uitgepakt. Dat was een bijzonder goed gevulde doos met leuke spullen en lekkers. Hoogtepunt was de kraanwagen met zwaailichten en geluidjes. Die vonden beide jongens erg mooi wat soms tot spanning leidt. Daarmee bedoelen we eigenlijk een uitgelezen kans om de concepten van delen nog eens uit de doeken te doen. Ook zat er een auto in die met behulp van een veer heel hard kon, zoals Tristan later aantoonde met behulp van een gebroken glas. Verder zaten er spekkies in, bomen en beestjes voor naast de treinbaan en nog veel meer, hartstikke leuk.
Verder heb ik in het zonnetje het zwembad weer mooi schoongemaakt en heb ik de groencontainer barstensvol stukjes palm gegooid.
's Avonds kwamen Peter en Jill bij ons eten en dat was reuzegezellig. Ze hebben twee soorten zelfgevangen vis meegenomen maar die hebben we nog niet klaargemaakt. Toen ze weg waren heb ik nog ruim een uur geskypet met Gert-Jan. Dat was heerlijk, niet in de laatste plaats omdat ik nu zijn zoon Aurelio heb gezien. Een prachtig jochie dat lekker lag te slapen, superlief.

De volgende ochtend moesten we vroeg op: we gingen met zijn allen naar het vliegveld, omdat alle dagen op de kalender afgestreept waren tot opa en oma zouden komen. Bij het wachten ontmoetten we nog een leuke ex-Antwerpse, van wie de ouders hetzelfde vliegtuig hadden. Toen nog een tijd wachten, en daar stapten ze dan door de deuren. Net of ik ze een week eerder nog gezien had eigenlijk. Julian was eerst een beetje verlegen met de situatie maar kwam later toch lekker los en Tristan duwde meteen de nieuwe kraanwagen onder de neus van oma om hem te laten zien. Ze hadden allerlei sinterklaaslekkers bij zich en cadeautjes en kaartjes van allemaal lieve mensen (Dominique en Loes verdienen een speciale vermelding).
Maandag was Julian ziek en moest opgehaald worden van de creche, maar dat was niet zo'n probleem want Karla en haar ouders waren nog niet op pad. Zo kon Julian mooi mee naar Hahndorf. Karla heeft 's avonds nog een prachtige muts gemaakt voor Julians tweede verjaardag en zijn loopfietsje in elkaar gezet dat we hem gingen geven.
Op woensdagochtend was het zover: Julian werd twee! We hebben ontbeten met taart en cadeautjes gegeven. Julian vond al die aandacht in het begin maar niks (hij heeft een beetje een ochtendhumeur) maar later vond hij het toch wel fijn om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
Karla heeft later die dag en ook de dag erna weer twee gesprekken gehad bij potentiële werkgevers. Die gesprekken gingen weer goed en ik ben hartstikke trots op mijn sollicitatiekampioen. Nou alleen nog die baan. Voor het eten zijn opa en ik gaan zwemmen met de kinderen. Alleen dan zonder kinderen, toen puntje bij paaltje kwam. Ter ere van Julians verjaardag hebben we perfecte zelfgemaakte pizza gegeten, die Jeanne en Karla hebben gemaakt terwijl wij zwommen. Tristan heeft geholpen bij het maken, wat inhield dat hij het deeg omhoog gooide zoals dat hoort. Meestal konden oma of mama het ook weer vangen.
De week ging snel voorbij, waarschijnlijk ook omdat ik gewoon werkte ondertussen. Op vrijdag kon ik niet op de motor omdat ik donderdagavond opeens erge pijn aan mijn pols had waar ik 's nachts zelfs wakker van werd. Ik had de klant iets beloofd dus ik ben toch maar naar het werk gegaan, Karla heeft me afgezet omdat ze met haar ouders de stad inging.
En tot besluit van de week hebben Karla's ouders kennisgemaakt met de golfclub, en met Peter en Jill.

Bekijk foto's

Normaal gesproken lezen de ouders van Karla dit stukje vers van de pers. Maar deze keer denk ik dat ze dat niet zullen doen. Het is ze vergeven: ze zijn zojuist in een vliegtuig gestapt hier naartoe.
De week begon met de laatste dag van Lizans bezoek. Dat was een erg leuke dag. We hebben haar eerst afgezet op Surfer's Parade voor surfles. Wij zijn ondertussen naar Port Elliot gegaan voor een lekker bakkie met wat erbij. De kinderen waren voorbeeldig, je kunt wel merken dat ze iets ouder zijn en we hebben het gevoel dat we het ergste wel overleefd hebben nu.
Daarna hebben we even gekeken bij Lizan. Dat valt nog niet mee zeg, dat surfen. De kinderen speelden lekker in de branding, wat ze heerlijk vonden. Tot Julian viel en kletsnat werd, dat was even huilen geblazen.
Toen Lizan klaar was zijn we naar Victor Harbor gegaan om lekker te lunchen. De paardentram naar Granite Island waar Tristan zich zo op verheugd had ging niet, de arme jongen. We zijn dus op eigen kracht de pier naar het eiland overgestoken en hebben nog een rondje om het eiland gedaan. Het waaide enorm.
We waren van plan te gaan eten bij een cellar door (een kleinschalig restaurant en wijnproeverij in beheer van de wijngaard zelf) waar we al langer heen wilden in Mount Compass. Eerst reden we een stuk om zodat de kinderen konden slapen. Dat lukte en de rit was mooi. Helaas was de cellar door dicht, naar later bleek gaan ze ook niet meer open. Dan maar naar een ander restaurant dichterbij huis. Daar was een trouwerij bezig. Dus maar weer in de auto voor een leuke pub waar je ook kunt eten. Daar was het te druk, liet de keuken weten. De vierde poging lukte uiteindelijk en we hebben nog een heel behoorlijke pizza gegeten.
De volgende ochtend heeft Karla Lizan op het vliegtuig gezet (tot de volgende keer!) en is doorgereden naar het meidenontbijt met de vriendinnenclub. Dat was gezellig zoals gebruikelijk. 's Middags hadden we nog een heuse Australische baby shower. De baby in kwestie is er nog niet, maar de aanstaande ouders werden flink verwend. De locatie was een prachtig park aan een rivier en de mensen waren erg leuk. De jongens hebben heerlijk gespeeld, er was een ondiepe fontein waar ze heerlijk in konden spetteren. En we gingen met meer eten naar huis dan we meegenomen hadden.
Weer thuis bleek dat de kinderen iets gegeten hadden met een hulpstof waar ze stevig op reageerden. Ze waren compleet hyper en stuiterden door het huis.

Wie bij het lezen van onze avonturen denkt dat we hier geen problemen kennen heeft het mis. Zo laten de palmbomen zaadjes vallen die vlekken maken op de bodem van het zwembad. Over afzien gesproken. Ik heb geprobeerd de takken met de zaadjes eruit te zagen. Helaas beschikt zo'n palmboom over enorm scherpe bladeren, en daar dan ook nog heel veel van. Zo scherp dat ik er eentje mijn huid zag binnengaan en twee centimeter verderop er weer uit zag komen.
Op het werk was het de hele week compleet hectisch en om dat van me af te zetten heb ik elke avond de palmboom getrimd door oude bladeren af te zagen. Dat is erg zwaar werk en ik ben enorm vaak gestoken, maar ik heb gewonnen.
Op maandag was Hannah jarig, hiep hiep hoera!
Mijn werkweek stond in het teken van werk en de bomen, die van Karla stond in het teken van solliciteren. Ze zoekt, belt en schrijft zich suf maar het heeft tot nog toe helaas geen baan opgeleverd. Op zich komen er wel reacties en ze bereikt heel wat, maar nog net geen baan tot op heden.
Op woensdag heeft Karla pepernoten gebakken met de kinderen. En lekker voorgelezen uit nieuwe boekjes èn een mooi spandoek gemaakt om oma en opa welkom te heten zondag. Nou maar hopen dat ze dit niet al lezen in Singapore.
Tristan sliep die avond voor het eerst zonder luier en dat ging goed. Wel greep hij de gelegenheid aan om het slapen lekker lang te rekken door elke vijf minuten te roepen dat hij op het potje moest. Je kunt dan niet zeggen dat hij het nu maar moet ophouden en dat had hij erg goed door. Gelukkig heeft hij dat maar één avond gedaan.
Verder blijft Tristan een vreselijk schattig ventje. En Julian gaat ook weer goed. Hij is weer een stuk vrolijker, luistert beter en is eigenlijk gewoon weer heel lief. Hij begint steeds meer te kletsen maar om eerlijk te zijn verstaan we de helft niet.
Karla was door Florence uitgenodigd voor een make up party op woensdagavond. Wie aan make up denkt kan tenslotte niet om Karla heen. En omdat ze zo lekker naturel is werd ze ook meteen maar uitgeroepen tot model. Maar ze heeft zich prima vermaakt en wie weet heeft ze er wat leuke contacten aan overgehouden.
Gelukkig hebben we de week op het werk best goed kunnen afsluiten en kon ik dus opgeruimd het begin van het weekend vieren.

Bekijk foto's

Normaal gesproken lezen de ouders van Karla dit stukje vers van de pers. Maar deze keer denk ik dat ze dat niet zullen doen. Het is ze vergeven: ze zijn zojuist in een vliegtuig gestapt hier naartoe.
De week begon met de laatste dag van Lizans bezoek. Dat was een erg leuke dag. We hebben haar eerst afgezet op Surfer's Parade voor surfles. Wij zijn ondertussen naar Port Elliot gegaan voor een lekker bakkie met wat erbij. De kinderen waren voorbeeldig, je kunt wel merken dat ze iets ouder zijn en we hebben het gevoel dat we het ergste wel overleefd hebben nu.
Daarna hebben we even gekeken bij Lizan. Dat valt nog niet mee zeg, dat surfen. De kinderen speelden lekker in de branding, wat ze heerlijk vonden. Tot Julian viel en kletsnat werd, dat was even huilen geblazen.
Toen Lizan klaar was zijn we naar Victor Harbor gegaan om lekker te lunchen. De paardentram naar Granite Island waar Tristan zich zo op verheugd had ging niet, de arme jongen. We zijn dus op eigen kracht de pier naar het eiland overgestoken en hebben nog een rondje om het eiland gedaan. Het waaide enorm.
We waren van plan te gaan eten bij een cellar door (een kleinschalig restaurant en wijnproeverij in beheer van de wijngaard zelf) waar we al langer heen wilden in Mount Compass. Eerst reden we een stuk om zodat de kinderen konden slapen. Dat lukte en de rit was mooi. Helaas was de cellar door dicht, naar later bleek gaan ze ook niet meer open. Dan maar naar een ander restaurant dichterbij huis. Daar was een trouwerij bezig. Dus maar weer in de auto voor een leuke pub waar je ook kunt eten. Daar was het te druk, liet de keuken weten. De vierde poging lukte uiteindelijk en we hebben nog een heel behoorlijke pizza gegeten.
De volgende ochtend heeft Karla Lizan op het vliegtuig gezet (tot de volgende keer!) en is doorgereden naar het meidenontbijt met de vriendinnenclub. Dat was gezellig zoals gebruikelijk. 's Middags hadden we nog een heuse Australische baby shower. De baby in kwestie is er nog niet, maar de aanstaande ouders werden flink verwend. De locatie was een prachtig park aan een rivier en de mensen waren erg leuk. De jongens hebben heerlijk gespeeld, er was een ondiepe fontein waar ze heerlijk in konden spetteren. En we gingen met meer eten naar huis dan we meegenomen hadden.
Weer thuis bleek dat de kinderen iets gegeten hadden met een hulpstof waar ze stevig op reageerden. Ze waren compleet hyper en stuiterden door het huis.

Wie bij het lezen van onze avonturen denkt dat we hier geen problemen kennen heeft het mis. Zo laten de palmbomen zaadjes vallen die vlekken maken op de bodem van het zwembad. Over afzien gesproken. Ik heb geprobeerd de takken met de zaadjes eruit te zagen. Helaas beschikt zo'n palmboom over enorm scherpe bladeren, en daar dan ook nog heel veel van. Zo scherp dat ik er eentje mijn huid zag binnengaan en twee centimeter verderop er weer uit zag komen.
Op het werk was het de hele week compleet hectisch en om dat van me af te zetten heb ik elke avond de palmboom getrimd door oude bladeren af te zagen. Dat is erg zwaar werk en ik ben enorm vaak gestoken, maar ik heb gewonnen.
Op maandag was Hannah jarig, hiep hiep hoera!
Mijn werkweek stond in het teken van werk en de bomen, die van Karla stond in het teken van solliciteren. Ze zoekt, belt en schrijft zich suf maar het heeft tot nog toe helaas geen baan opgeleverd. Op zich komen er wel reacties en ze bereikt heel wat, maar nog net geen baan tot op heden.
Op woensdag heeft Karla pepernoten gebakken met de kinderen. En lekker voorgelezen uit nieuwe boekjes èn een mooi spandoek gemaakt om oma en opa welkom te heten zondag. Nou maar hopen dat ze dit niet al lezen in Singapore.
Tristan sliep die avond voor het eerst zonder luier en dat ging goed. Wel greep hij de gelegenheid aan om het slapen lekker lang te rekken door elke vijf minuten te roepen dat hij op het potje moest. Je kunt dan niet zeggen dat hij het nu maar moet ophouden en dat had hij erg goed door. Gelukkig heeft hij dat maar één avond gedaan.
Verder blijft Tristan een vreselijk schattig ventje. En Julian gaat ook weer goed. Hij is weer een stuk vrolijker, luistert beter en is eigenlijk gewoon weer heel lief. Hij begint steeds meer te kletsen maar om eerlijk te zijn verstaan we de helft niet.
Karla was door Florence uitgenodigd voor een make up party op woensdagavond. Wie aan make up denkt kan tenslotte niet om Karla heen. En omdat ze zo lekker naturel is werd ze ook meteen maar uitgeroepen tot model. Maar ze heeft zich prima vermaakt en wie weet heeft ze er wat leuke contacten aan overgehouden.
Gelukkig hebben we de week op het werk best goed kunnen afsluiten en kon ik dus opgeruimd het begin van het weekend vieren.

Bekijk foto's

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's

De kids waren met het meetlint aan het spelen dus hebben we ze er meteen maar even naast gehouden. Tristan is 1 meter 06 en Julian 90 centimeter. Tristan was het er absoluut niet mee eens: Tristan is drie, niet zes. Suffe papa.
Zaterdagmiddag ben ik op de motor gestapt om met Vincent in de trein te stappen. We gingen namelijk op kroegentocht met zijn tweeën. We begonnen met een stevige wandeling op weg naar de welbekende Earl of Leicester. Een tip: bestel je eigen eten. Als je dat niet doet loop je kans je door een megaschnitzel heen te moeten eten omdat je kroegmaat denkt dat je wel een grote aankan. Dat ging maar net. Gelukkig werden we geholpen door een fijne Red Tail om het mee weg te spoelen.
Van de Earl ging het naar de stad en daar hebben we nog enkele biertjes en een koffie gedronken. De lampjes gingen al vroeg uit waardoor we de acht na laatste trein terug ruimschoots haalden. Om bij te komen van de biertjes en de negen kilometer die we ongemerkt hadden gelopen zijn we een film gaan kijken die ons mooi leek. Die bleek flink tegen te vallen. Om samen te vatten: een groepje mannen zweeg soms overdag in het bos en soms 's avonds bij het haardvuur. Dat wisten ze twee uur te rekken. Ik bleef slapen en de volgende ochtend trakteerde Vincent me op een superontbijt: gebakken ei met spek en worstjes van de barbecue, heerlijk! En die dan in het ochtendzonnetje opeten. Veel beter wordt het niet.
Op maandagavond kwam Lizan bij ons aan. Ze was al twee weken in Australië en had Sydney, Tasmanië en Melbourne al bezocht. Nu waren wij in Adelaide aan de beurt. Ze pakte gelijk uit met drop en taaitaai- en perpernotenmix en we hebben knus gebept. Ik moest de hele week werken (laat ik het daar maar niet over hebben: te druk) maar Karla heeft Lizan wat van de omgeving laten zien. Zo zijn ze naar Warrawong en Hahndorf geweest, van Waterfall Gully naar Mount Lofty gelopen (en terug) en zijn ze de stad ingeweest. Lizan is ook op haar eentje de stad ingeweest maar wat haar een echte bikkel maakt is dat ze twee keer is wezen zwemmen terwijl het daar te koud voor was!
Op woensdag heb ik Separado gekeken van Gruff Rhys terwijl Karla en Lizan Rummy hebben gekubt. Wat een fijne film was dat met natuurlijk een hoop bekende muziek.

De golfclub was deze keer bijzonder: we hebben voor het eerst iemand meegenomen. Lizan ja. Hoewel de golfclub natuurlijk een beetje een truttige bedoening is was het wel gezellig. Het was erg rustig maar Peter en Jill waren er en Lizan heeft ook lekker zitten beppen.

Bekijk foto's