Highway To The Sun

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Als zwembadbezitter kom je in een heel nieuwe leercurve terecht. De laatste tijd was het zwembad nogal groen. Als ik het van de bodem opzoog werd het net zo hard weer teruggeblazen, het zwembad in. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, dus ik op onderzoek uit. Het zal je verbazen hoeveel zwembadadvies er te vinden is op interweb. De meest waarschijnlijke oorzaak was het zand in de filter. Dat moet elke vijf jaar vervangen worden en de vorige bewoners kennende hebben ze dat de hele veertien jaar dat ze hier woonden niet gedaan. Dus ik speciaal filterzand gekocht, 80 kilo maar liefst gaat erin. Op maandagavond na het werk met de hand de filter leeggeschept (de opening is erg klein en dan zit er ook nog een buis in de weg, er past dus niks om mee te scheppen). Daar was ik een tijdje zoet mee, dus de volgende avond het nieuwe zand erin gedaan. Dat ging, ik kon de hele boel weer aansluiten en het zwembad schoonmaken. Maar wel 'to waste' wat betekent dat je de filter passeert en het vuile water gewoon weggooit. Ik vond het zonde mijn schone zand meteen zo vies te maken. Het resultaat was een mooi blauw bad, maar de echte test is of het zuigen via de filter vanaf nu goed gaat, zonder troep terug het bad in. Daar heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels bij en dat betekent zoeken naar een nieuwe oorzaak.
Deze week voelde ik me niet geweldig, ik was een beetje snotterig en had een beetje watten in mijn hoofd. Dat weerhield me er niet van hard te werken natuurlijk, maar het herstel na het fietsen op vrijdag en zondag nam wat langer dan gebruikelijk. Op zondag kwam ik langs de Adelaide Oval waar ik veel mensen zag die naar het cricket gingen, Australië tegen India. Die wedstrijd was later ook live op tv en hij was erg spannend, India won nipt.
We hebben ook nog de bougainville in de tuin gezet, hopelijk groeit hij lekker snel (hij is nu erg klein) en zorgt hij voor een knalroze versiering van het zwembad.
Karla heeft deze week ook erg hard gewerkt aan werk. Er was een nieuwe kans op een plek maar daarvoor was een boekhoudkundige test nodig en dat heeft ze sinds haar opleiding niet meer gebruikt. Dus ze heeft de hele week hard gestudeerd voor de test op donderdag. Die dag begon voor haar met hardlopen om zes uur 's morgens. De test ging goed (na afloop deden we nog even een bakkie vlakbij mijn werk, aangezien ze daar in de buurt moest zijn) en ze werd diezelfde middag nog op een gesprek gevraagd. Vrijdag zou ze gebeld worden met het resultaat. Het resultaat is dat er een medische keuring en een police check (zeg maar een verklaring van goed gedrag) moeten komen, maar aangezien alles hier precies andersom gaat als in Europa, wil dat nog niet zeggen dat ze de baan heeft. Dat gaat nog even duren dus, en in de tussentijd gaat Karla gewoon door met zoeken. We hopen natuurlijk van harte dat er werk komt, al betekent dat wel dat ze minder tijd heeft om al die heerlijke gerechtjes te presenteren als ik thuiskom. Deze week had Karla bijvoorbeeld heerlijke quiche gemaakt.
Gister hadden we Hein en Chantal op bezoek, met hun kleintje Emma. Emma is vier en een halve maand oud en dat is natuurlijk heel schattig. Het was gezellig en Emma is er eigenlijk de hele avond bij geweest, op wat hazeslaapjes na. Over een tijdje gaan we bij hun lekker pizza eten. We hebben wel wat meer chips gegeten dan in ons dieet past, maar Karla heeft die er vandaag weer afgereden door nog een keer naar Mount Lofty te rijden. Zondag ga ik als alles goed gaat ook wat caloriën gebruiken, ik ga dan voor het eerst met de fiets de Corkscrew Road opfietsen, een weg met naast een inspirerende en intimiderende naam ook erg steile haardspeldbochten. En daar kom ik pas na heel wat andere heuvels, dus we gaan het zien.
Tristan had het een beetje zwaar deze week, hij was steeds aan het vertellen dat Julian en andere kinderen zijn vriendje niet meer waren en hij kon het erg slecht hebben als iemand iets pakte wat hij ook interessant vond. En dat was als iemand anders het pakte... Ook zei hij soms dat hij een beetje boos of verdrietig was maar niet goed wist waarom, en hij had er ook erge moeite mee als de verkeerde ouder (ondergetekende) hem naar bed bracht. Hopelijk is het allemaal maar weer gewoon een fase.
Julian wordt eigenlijk steeds vrolijker en hij babbelt ook steeds meer, al zit daar ook nog vaak 'nee' en 'aan de kant' tussen. Het wordt steeds leuker om met hem bezig te zijn. Hij is nog steeds behoorlijk chagrijnig als hij moet opstaan, maar dan kunnen we zijn nieuwsgierigheid gebruiken door uit het raam te kijken en te zeggen: 'wat een mooie lucht, wil je dat ook zien?' en dan staat hij al rechtop in zijn bedje.

Bekijk foto's

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's

Op zaterdag had Julian nog last van zijn oortje maar al wel minder. Vooral na zijn middagslaapje ging het een stuk beter. Hij had er alleen nog last van als het hem uitkwam. Hij was weer helemaal vrolijk, maar als hem iets niet zinde greep hij naar zijn oor en zei klagelijk 'au'.
We konden er dus de middag wel weer op uit. We zijn even naar de stad geweest waar Karla ook even de door mij begeerde fiets kon bewonderen. Daarna hebben we nog een terrasje gepakt.
Weer thuis hebben we een optocht bestreden van piepkleine miertjes. Er hoeft maar ergens iets te eten te zijn, al is het maar een kruimeltje, en er ontstaat een zwarte streep van de deur of het raam naar het eten. De oplossing is alles in plastic bakjes te doen. Maar eerst de miertjes opruimen natuurlijk. Kiertjes dichten heeft geen zin, ze hebben aan een minigaatje genoeg.
Op zondag begon de dag met een fraaie fietstocht via Glenelg aan de kust naar de stad en terug naar huis. Die middag zijn we naar de buren gegaan om wat beter kennis te maken, maar ze waren er niet. Gelukkig heb je aan twee kanten buren, dus hebben we de andere uitgenodigd. Die waren er wel en 'even een drankje' liep uit tot half negen, en toen moesten we nog eten. Het was reuzegezellig, we hebben onder andere foto's van Nieuw-Zeeland gekeken waar ze net op vakantie waren geweest. Wij zijn daar ook weleens geweest, bijna vijf jaar geleden alweer...

Verder stond de week vooral in het teken van werk. Op maandag moest ik na werktijd iets installeren op de server van de klant, vanaf huis. Er bleek iets niet helemaal goed geconfigureerd te zijn door hun IT-afdeling, dus het was al één uur 's nachts voor ik kon beginnen. Het mislukte ook nog eens totaal (er was iets mis met die server), dus om drie uur gooide ik de handdoek in de ring. Toen nog even verslag doen en om half vier lag ik in bed. Luttele uren later, om half acht, had ik de reistijd alweer achter de rug en zat fris en fruitig op kantoor, als eerste.
We besloten de testserver te gebruiken omdat de productieserver niet betrouwbaar was. Daar was heel wat werk mee gemoeid, maar die avond kon ik om één uur al naar bed. Woensdagochtend weer als eerste op de zaak. Er was nog veel te doen maar die avond was ik om negen uur al thuis. De trend was dus gunstig. Op donderdag hoefde ik na een normale dag alleen thuis nog een uurtje te werken en vrijdag was het bijna normale tijd klaar!
Al met al hebben we een dreigende crisis kunnen afwenden wat heel bevredigend is, maar een tikje vermoeiend was het wel.
Ik heb verder dus niet zo heel veel meegemaakt deze week. Karla is naar de tandarts geweest om gaatjes te laten vullen en ze heeft zich deze week suf gesport (twee keer gefietst en twee keer hardgelopen). Ook heeft ze voor komende week twee afspraken geregeld met recruiters. Hoop doet leven...

De kinderen gaan eigenlijk erg goed, Julian is merkbaar wat ouder aan het worden en hij wordt steeds leuker. Hij blijft de actieve, ondernemende broer van het stel maar hij is al iets minder ontdeugend aan het worden en hij is vaker vrolijk. Wat blijft is dat hij een verbod opvat als een uitnodiging om te testen of het ècht niet mag. Maar ook daar zal hij wel overheen groeien.
Tristan is nog steeds een schat van een jongetje, veel meer bedachtzaam dan zijn broertje, al gaat hij ook weleens harder de bocht door met een fietsje dan de wetten van zwaartekracht en wrijving toelaten. Dan kan hij erg hard huilen. Dat doet hij ook bij traumatische gebeurtenissen, zoals wanneer zijn vlees in de verkeerde richting doorgesneden wordt of als Julian de wc doortrekt terwijl hij dat zelf wilde doen, van die dingen.
Deze week zijn we ook weer bij de golfclub geweest. Het was rustig en dat was wel prettig eigenlijk. Ook deze keer zijn we niet met een meattray naar huis gegaan. Dat komt omdat we er deze keer twee wonnen! Karla had speciaal voor mij lot 32 gekocht en je ziet wat er dan gebeurt!

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Op zaterdagochtend ben ik op de motor naar de stad gegaan alsof ik naar het werk ging. In werkelijkheid ging ik naar de enige Colnago dealer van Adelaide om te kijken naar fietsen. Ik heb een mooie nieuwe fiets op het oog, maar zoals vaker lopen de wensen vooruit op het budget. Fraai was het wel.
Die middag zijn we met zijn allen naar de opticien gegaan, om Tristan een brilletje aan te meten. Tristan wilde een blauwe, maar de best zittende en leukste was grijs. Na wat smeergeld in de vorm van speelgoed was dat geen probleem meer. Tristan was weer superschattig en verlegen bij het passen. Over tien dagen zou de bril klaar moeten zijn en dan weten we hoe dat allemaal bevalt.
Julian slaapt sinds vorige week zonder speen, dat werd hoog tijd maar hij is dol op het ding. De eerste paar avonden was dat dan ook wel krijsen geblazen (excuus: zilte kindertraantjes plengen geblazen) maar inmiddels gaat het erg goed.
Op zondagochtend ben ik gaan fietsen. Ik ben voor de tweede keer naar het hoogste punt hier gegaan, Mount Lofty. De weg erheen (met af en toe 19%) is eigenlijk zwaarder dan de beklimming zelf (zelden meer dan 10%). Op de terugweg kwam ik langs een weg die ik een paar weken eerder niet opkwam zonder voet aan de grond te zetten. Overmoedig geworden ben ik daar ook nog maar tegenop gereden en deze keer lukte het zonder afstappen. Daarmee heb ik alleen nog als doel (voorlopig) om Willunga Hill op te rijden in maximaal twaalf minuten. Maar dat vereist nog wat training. Karla is deze week ook lekker aan het fietsen geweest, zowel op de racefiets als op de gewone fiets, waarmee ze een paar keer de kinderen heeft afgehaald van de creche. De kinderen vinden de fietskar nog steeds erg leuk.
Zondag heeft Karla ook nog koekjes gebakken met de kinderen.
Op maandag kreeg ik te horen dat ik voor werk de dinsdag en woensdag in Melbourne zou doorbrengen. Een beetje plotseling, maar het breekt de week wel lekker. Om tien voor vijf ging dus de wekker de volgende ochtend. Met de taxi naar het vliegveld, daar taxiën met het vliegtuig en dan vliegen. Om tien uur was ik in het Royal Melbourne Hospital, waar ik moest zijn. Het voelde wel stoer om op het vliegveld van Melbourne op een taxi te staan wachten.
Het werk ging goed en daarom kon ik op woensdag al om 12:00 weg. Mijn vlucht terug ging echter pas om 20:50, en zo heb ik nog lekker de hele middag en vooravond doorgebracht in de stad. Dat was erg leuk, we waren er vorig jaar geweest dus ik kende de weg een beetje. Ik heb lekker door de stad geslenterd en terrasjes gepakt. Wel vreemd om dat alles alleen te doen.
Tegen elf uur was ik weer thuis.
Karla had ondertussen een clerical test gedaan, daarbij wordt gekeken hoe snel je typt en dergelijke. Ook heeft ze een aantal recruiters bezocht. Verder heeft ze met de kinderen muffins gebakken en een nieuwe speeltuin bezocht.
Op donderdag was het weer gewoon werken en 's avonds mocht ik naar de tandarts. Het goede nieuws is dat de vorige week gemaakte foto uitwees dat ik maar twee verstandskiezen heb die eruit moeten. Na vijftien minuten stond ik alweer buiten met een gevuld gaatje en het gevoel dat mijn lip veranderd was in een biefstuk omdat een gaatje vullen hier onder verdoving gaat.
Morgen gaan we lekker kijken naar de Tour Down Under, die al de hele week rond Adelaide bezig is.

Bekijk foto's

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's

Zo, de vakantie is voorbij, over tot de orde van de dag. Voor mij betekent dat vooral werken, en de afgelopen week was een hectische met een paar lange dagen. Voor Karla natuurlijk druk solliciteren. Maar afgelopen weekend was het eerst maar eens tijd om de gekregen sinaasappelboom te planten. Dat leek me een eenvoudig karweitje totdat ik de grond voelde. Ik ben weliswaar uit de Hollandse klei getrokken, maar in onze tuin ligt klei waar helemaal niks uit te trekken valt. Als ik met volle kracht de schep erin stootte ging die er een halve centimeter in. Erop staan was goed voor nog maximaal een millimeter. Uiteindelijk heb ik met een breekijzer een gat gehakt dat toen mijn krachten op waren nog lang niet diep genoeg was.
Die avond hadden we tapasavond met op de Française na hetzelfde gezelschap als met oud & nieuw, maar nu bij Florence thuis. We lagen met het maken van de tapas iets achter op schema, dus we zouden iets later zijn. Zodra we dat hadden gemeld brak een noodweer los en viel de stroom uit. We vertrokken dus half in het donker en met koude pizza voor de kinderen.
De kinderen waren eerst erg druk maar toen het bedtijd voor ze was sliepen ze gelukkig vrijwel meteen. Na even lekker buiten gezeten hebben in Florence haar voortuin pal aan zee zijn we naar binnen gegaan om te genieten van de door iedereen klaargemaakte tapas. Dat was weer culinair verantwoord en ook nog gezellig.
Op zondag ben ik weer gaan fietsen, 70 kilometer naar Willunga Hill en terug, en er ook op natuurlijk. Op de terugweg zag ik een slangetje de weg oversteken. Toen ik stopte om hem wat beter te bekijken kronkelde hij gauw weg de berm in.
Op maandag bleek alle regen onze klei wat zachter gemaakt te hebben zodat ik het sinaasappelboompje kon planten. Hij staat hartstikke leuk in de voortuin, nou maar vertroetelen totdat er wat aan gaat groeien. Op donderdagavond ben ik nog even gaan fietsen, niet zo ver maar wel flink klimmen. Karla was die middag al geweest en had het professionele team van Garmin zien rijden, die hier hun trainingsrondjes rijden als voorbereiding op de Tour Down Under die dit weekend van start gaat. Ik zag vandaag toen ik even buiten stond te bellen de Lotto ploeg langskomen.
De reden dat ik stond te bellen was helaas minder leuk. Karla was met Tristan naar de oogarts geweest omdat hij soms met een oog een beetje loenst. Dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn maar er kwam aan het licht dat Tristan met één oog vrijwel niet kijkt. Hij ziet er zo onscherp mee dat zijn hersenen dat oog gewoon uitschakelen. Die arme schat moet nu een bril zodat dat oog ook weer mee gaat doen, misschien in de toekomst aangevuld met een pleister om zijn goede oog af te dekken. Karla en ik waren behoorlijk verdrietig dat ons jongetje van drie en een half al een bril moet. Zelf had hij er niet zo'n moeite mee, zolang het maar een blauwe wordt.
Julian blijft een behoorlijk boefje, maar de scherpe randjes gaan er gelukkig wel vanaf. Hij slaat minder en zegt nu steeds heel schattig wat hij niet mag. 'Niet gooien! Boos!' Zegt hij dan bijvoorbeeld. Hij begint veel meer te kletsen en dat helpt hem ook wel minder gefrustreerd te zijn omdat hij zich beter kan uiten. Het zijn gewoon heerlijke jochies en dat zijn het.

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we maar weer eens wat klusjes gedaan. Het schiet al aardig op met het huis maar er zijn nou eenmaal erg veel kleine klusjes als je verhuist. De vorige bewoners hebben hier veertien jaar gewoond, dus de ventilatoren mochten wel eens uit elkaar gehaald en schoongemaakt en meer van dat werk. Het was lekker weer (26 graden, zonnig) en de kinderen speelden lekker buiten.
Bij de boodschappen liepen we Dawn tegen het lijf, een van de dames van het kinderdagverblijf die zo vervelend vertrokken waren. De kinderen waren dol op haar en andersom, het deed haar wel wat ze weer te zien. De bespottelijke leiding had iedereen die vertrok verboden om de kinderlokalen zelfs nog in te gaan, laat staan afscheid te nemen. Het was leuk haar even te zien en er was sprake van een lunch in het park met alle vertrokken dames en wat ouders, dat zou leuk zijn.

's Middags zijn we weer naar de Bunnings doe-het-effe-lekker-zelfzaak geweest waar de kinderen de boel weer onveilig maakten met de mini boodschappenwagentjes. Daarna zijn we nog even gaan zwemmen. Je kent dat wel: spullen bij elkaar zoeken, het hele zaakje in de auto, parkeerplek zoeken en dan betalen om in een overvol zwembad te dobberen. Of anders even in je zwembroek de achtertuin in lopen...
Julian durfde niet. Hij liep wel steeds om het zwembad heen en gaf aan dat hij erin wilde, maar als ik hem dan wilde pakken schudde hij zijn hoofdje. Tristan was er juist niet uit te krijgen. Uiteindelijk heb ik het klappertandende jochie er maar mee uit genomen.
's Avonds hebben we nog wat klusjes gedaan. Ik heb gerommeld met de antenne om de ontvangst beter te krijgen terwijl Karla een kastje voor de badkamer in elkaar zette.

De zondag begon met Buurman & Buurman, de kinderen vinden het fantastisch en dit is gelukkig ook voor ons leuk. Karla is gaan fietsen met haar ex-collega, ze is naar de Willunga Hill gereden en heeft die beklommen. Haar collega wachtte beneden...
's Middags heb ik precies dezelfde rit gereden, ik wilde voor Amy's ride graag weten of die heuvel te doen is zonder voet aan de grond te zetten. Dat ging gelukkig. Als het erg steil is heb je lichte versnellingen of veel kracht nodig en ik heb allebei niet op het moment. Maar Willunga Hill was gelukkig niet te steil, maximaal 10%, de problemen beginnen bij 12%.
We hebben dus allebei zo'n 70 kilometer gefietst met wat klimwerk, dus dat geeft vertrouwen voor de rit van 100 kilometer volgende week.
En het is maar goed ook dat we wat calorietjes hebben verbrand, want Karla heeft dit weekend eerst lekkere lasagne gemaakt en daarna heerlijke tomatensoep met ballen.
's Avonds was de finale rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Hoewel de score laag bleef was het geweldig spannend. Voor het eerst sinds 1987 heeft Nieuw-Zeeland, hét rugbyland bij uitstek, gewonnen, met 8-7.

Van de week was het een beetje stressen op het werk, we zaten midden in een oplevering en er ging van alles mis. Tot overmaat van ramp had ik me ook nog even vergist in het versiebeheerprogramma waardoor ik een paar uur werk ongedaan maakte. En deze kent geen 'local history' zoals ik gewend was... Gelukkig kon ik bijna alle code nog her en der vandaan halen die we stomtoevallig even ergens heen hadden gekopieerd. Ik heb wat langere dagen gemaakt, deels om die stommiteit goed te maken en deels omdat er wat paniek was die buiten mijn schuld lag.
Ook hebben we natuurlijk de nodige klusjes gedaan. Tussen de palmbomen in de achtertuin groeide klimop die ik wilde verwijderen. Ik heb ontdekt dat oude palmbladeren veranderen in stokken met messen. Ze staken dwars door mijn handschoenen heen.
Karla heeft weer veel geverfd, de nieuwe ensuite badkamer moest drie keer (één grondlaag en dan twee lagen verf) en het plafond in de woonkamer is wat gladder gemaakt maar dat moest daarna dus ook overgeverfd.
Vandaag werd de glazen douchedeur geplaatst, dat staat wel mooi. Ik heb me ondertussen verdiept in automated testing, leuk.

De golfclub was deze keer een grote mislukking: niks gewonnen. Het was heel erg gezellig, maar wat koop je daar nou voor?
Voor Nederlandse lezers: geniet van jullie uurtje extra dit weekend!

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we maar weer eens wat klusjes gedaan. Het schiet al aardig op met het huis maar er zijn nou eenmaal erg veel kleine klusjes als je verhuist. De vorige bewoners hebben hier veertien jaar gewoond, dus de ventilatoren mochten wel eens uit elkaar gehaald en schoongemaakt en meer van dat werk. Het was lekker weer (26 graden, zonnig) en de kinderen speelden lekker buiten.
Bij de boodschappen liepen we Dawn tegen het lijf, een van de dames van het kinderdagverblijf die zo vervelend vertrokken waren. De kinderen waren dol op haar en andersom, het deed haar wel wat ze weer te zien. De bespottelijke leiding had iedereen die vertrok verboden om de kinderlokalen zelfs nog in te gaan, laat staan afscheid te nemen. Het was leuk haar even te zien en er was sprake van een lunch in het park met alle vertrokken dames en wat ouders, dat zou leuk zijn.

's Middags zijn we weer naar de Bunnings doe-het-effe-lekker-zelfzaak geweest waar de kinderen de boel weer onveilig maakten met de mini boodschappenwagentjes. Daarna zijn we nog even gaan zwemmen. Je kent dat wel: spullen bij elkaar zoeken, het hele zaakje in de auto, parkeerplek zoeken en dan betalen om in een overvol zwembad te dobberen. Of anders even in je zwembroek de achtertuin in lopen...
Julian durfde niet. Hij liep wel steeds om het zwembad heen en gaf aan dat hij erin wilde, maar als ik hem dan wilde pakken schudde hij zijn hoofdje. Tristan was er juist niet uit te krijgen. Uiteindelijk heb ik het klappertandende jochie er maar mee uit genomen.
's Avonds hebben we nog wat klusjes gedaan. Ik heb gerommeld met de antenne om de ontvangst beter te krijgen terwijl Karla een kastje voor de badkamer in elkaar zette.

De zondag begon met Buurman & Buurman, de kinderen vinden het fantastisch en dit is gelukkig ook voor ons leuk. Karla is gaan fietsen met haar ex-collega, ze is naar de Willunga Hill gereden en heeft die beklommen. Haar collega wachtte beneden...
's Middags heb ik precies dezelfde rit gereden, ik wilde voor Amy's ride graag weten of die heuvel te doen is zonder voet aan de grond te zetten. Dat ging gelukkig. Als het erg steil is heb je lichte versnellingen of veel kracht nodig en ik heb allebei niet op het moment. Maar Willunga Hill was gelukkig niet te steil, maximaal 10%, de problemen beginnen bij 12%.
We hebben dus allebei zo'n 70 kilometer gefietst met wat klimwerk, dus dat geeft vertrouwen voor de rit van 100 kilometer volgende week.
En het is maar goed ook dat we wat calorietjes hebben verbrand, want Karla heeft dit weekend eerst lekkere lasagne gemaakt en daarna heerlijke tomatensoep met ballen.
's Avonds was de finale rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Hoewel de score laag bleef was het geweldig spannend. Voor het eerst sinds 1987 heeft Nieuw-Zeeland, hét rugbyland bij uitstek, gewonnen, met 8-7.

Van de week was het een beetje stressen op het werk, we zaten midden in een oplevering en er ging van alles mis. Tot overmaat van ramp had ik me ook nog even vergist in het versiebeheerprogramma waardoor ik een paar uur werk ongedaan maakte. En deze kent geen 'local history' zoals ik gewend was... Gelukkig kon ik bijna alle code nog her en der vandaan halen die we stomtoevallig even ergens heen hadden gekopieerd. Ik heb wat langere dagen gemaakt, deels om die stommiteit goed te maken en deels omdat er wat paniek was die buiten mijn schuld lag.
Ook hebben we natuurlijk de nodige klusjes gedaan. Tussen de palmbomen in de achtertuin groeide klimop die ik wilde verwijderen. Ik heb ontdekt dat oude palmbladeren veranderen in stokken met messen. Ze staken dwars door mijn handschoenen heen.
Karla heeft weer veel geverfd, de nieuwe ensuite badkamer moest drie keer (één grondlaag en dan twee lagen verf) en het plafond in de woonkamer is wat gladder gemaakt maar dat moest daarna dus ook overgeverfd.
Vandaag werd de glazen douchedeur geplaatst, dat staat wel mooi. Ik heb me ondertussen verdiept in automated testing, leuk.

De golfclub was deze keer een grote mislukking: niks gewonnen. Het was heel erg gezellig, maar wat koop je daar nou voor?
Voor Nederlandse lezers: geniet van jullie uurtje extra dit weekend!

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was het stralend weer. Zon en 28 graden maar ja, het is ook al twee weken lente. We zijn naar de Adelaide Zoo gegaan waar we een abonnement op hebben. Daar hadden we afgesproken met Margot en Andrew (en hun Tristan en Bronte) die er ook één hebben. Omdat het zo zonnig was hadden we de jongens goed ingesmeerd met zonnecreme, huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte en we willen de jongens goed beschermen.
Het pakte helaas niet erg goed uit: we hadden nog een nieuwe fles Etos zonnecreme en blijkbaar bevat dat een bestanddeel waar Julian allergisch op reageerde. Vanaf zondag zat de arme jongen onder de knalrode, jeukende bultjes. Karla is op woensdag zelfs met hem naar de dokter geweest en we smeren nu elke dag een paar keer creme op de geïrriteerde delen. Het wordt langzaam beter.
Maar goed, de dierentuin was heel erg leuk. Tristan en Tristan (de vergelijking met Janssen en Janssens dringt zich op) hadden het enorm leuk samen, ze liepen lekker te ravotten met zijn tweeën. En ook Julian leefde zich lekker uit. Na afloop waren we letterlijk de straat nog niet uit of de achterbank was in diepe slaap gedompeld.

Die avond kregen we Hein en Chantal te eten. Zij verwachten binnenkort een kind (ze willen zich laten verrassen dus ze weten nog niet dat het een meisje wordt dat Emma heet) maar of ze zich daar nu nog erg op verheugen is maar de vraag. Tristan en Julian aten ook mee en menig verhaal ging daardoor een beetje verloren. Maar ondanks dat was het wel gezellig.
De volgende dag heb ik weer gefietst, de tweede keer al na zeven maanden stilstand. Ik ben nog niet ver geweest (iets meer dan dertig kilometer), maar ik heb er wel expres wat heuvels in gedaan. Dat viel niet mee, met mijn roestige conditie. Maar als je het een tijdje doet kom je toch wel weer in een ritme. Hopelijk morgen weer, dan weer omhoog en ook wat verder. Het doel is een conditie die goed genoeg is om plezier te hebben aan Amy's ride, een evenement dat plaatsvindt op 6 november. Dat wordt 100 kilometer, onder andere over de snelweg waar we elke dag rijden voor woon-werkverkeer, de heuvels in. De rit is vernoemd naar Amy Gillett, een fietsster die omgekomen is in het verkeer.
's Middags zijn we naar Bunnings geweest, de Australische Praxis. Ik neem het mijn moeder inmiddels niet meer kwalijk dat ze me vroeger vlo noemde, ik begrijp het volkomen. Helemaal gek word je ervan. De jongens racen rond met mini winkelwagentjes, klimmen overal op, botsen, pakken alles wat niet geschikt is voor kinderhandjes... en hebben er de grootste lol bij. Ik heb geprobeerd ze enigszins in toom te houden, dan kon Karla verf en dergelijke bekijken.

Laat op de avond heb ik de rugbywedstrijd tussen Australië en Ierland opgenomen en de volgende dag (Lucs verjaardag, gefeliciteerd nog!) gekeken. In Nederland keek ik naar de Six Nations wedstrijden op de BBC, Ierland ken ik dus beter dan Australië. Zo erg vond ik het dan ook niet dat Ierland won. Veel gebeurde er verder niet op zondag dat het vermelden waard is (je zult zien dat er zelfs mensen zijn die het rugby niet het vermelden waard vinden, zij zitten er uiteraard naast).
Op maandag was het heel raar weer, het was bewolkt en grijs, maar wel 24 graden. Het waaide steeds harder, en opeens zakte de temperatuur naar een graad of 18. Karla was gelukkig op tijd klaar met hardlopen na het werk voor de buien losbarstten. 's Avonds had deze site even wat problemen, er verscheen een foutmelding als je het kale webadres invulde. Willem Jan heeft het gelukkig snel kunnen verhelpen, complimenten aan zijn adres zijn dan ook aan de orde.
Op dinsdag ben ik op de motor naar het werk gegaan (dat blijft leuk – als het droog is) omdat er 's avonds een Adelaide SharePoint User Group meeting was in de stad. Die was erg nuttig en interessant, het ging over technieken die je kunt gebruiken om het uiterlijk van een SharePoint applicatie aan te passen. Ik heb ook een tas vol reclamezut gewonnen (een 3XL t-shirt onder andere) door als eerste het goede antwoord te geven op de prijsvraag.
Op vrijdag na was mijn collega ziek afgelopen week, dat werkte eerlijk gezegd wel lekker rustig. Ik kon me concentreren op de dingen die ik moest doen en dat ging goed.

Omdat mijn werkgever nog steeds een aantal examenvouchers had die na deze maand zouden verlopen, had ik me voorgenomen nog een examen te proberen. Er was een examen dat een vervolg is op het vorige week behaalde SharePoint MCTS examen. Dat is een stapje hoger en het geeft recht op de titel MCPD in plaats van MCTS (Microsoft Certified Professional Developer tegenover Microsoft Certified Technology Specialist). Ik zou het komende woensdag doen in het Noorden van de stad, omdat het test center waar ik tot nu toe geweest ben geen plaats meer had in september (en daarna zijn de vouchers niet meer geldig). Maar plotseling kwam er een plek vrij door een afzegging. Ik heb fanatiek voorbereid en ben vanmorgen het examen gaan doen. En verdraaid, na twee uur pittige vragen zei het scherm 'congratulations'! Ik heb dus nu al twee MCTS- en een MCPD certificering binnen! Het wordt nog wat met mij zolangzamerhand...

De kinderen waren deze week flink actief. Tristan is weer bezig aan een ontwikkelingsversnelling denken we: hij gedraagt zich anders, is heel druk en lijkt soms niet eens te beseffen dat je tegen hem praat. Julian is steeds meer aan het praten en hij kijkt goed wat Tristan zoal doet. Hij kopieert Tristans gedrag regelmatig, vooral aan tafel. Ze kunnen ook steeds beter samen spelen, al blijft Tristan Julian soms omduwen en blijft speelgoed delen erg lastig.

Verder heb ik deze week weer lekker lunchwandelingen gemaakt. Ik heb mooie Irissen gezien, die staan nu in bloei. Het is grappig, sommige bloemen bloeien hier rond dezelfde tijd als waarin ze in Nederland bloeien, ook al zijn de seizoenen omgedraaid. In Nederland hebben ze aan het eind van de zomer genoeg zonlicht gehad om te bloeien, hier hebben ze na de winter genoeg regen gehad.

Bekijk foto's

Afgelopen weekend was het stralend weer. Zon en 28 graden maar ja, het is ook al twee weken lente. We zijn naar de Adelaide Zoo gegaan waar we een abonnement op hebben. Daar hadden we afgesproken met Margot en Andrew (en hun Tristan en Bronte) die er ook één hebben. Omdat het zo zonnig was hadden we de jongens goed ingesmeerd met zonnecreme, huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte en we willen de jongens goed beschermen.
Het pakte helaas niet erg goed uit: we hadden nog een nieuwe fles Etos zonnecreme en blijkbaar bevat dat een bestanddeel waar Julian allergisch op reageerde. Vanaf zondag zat de arme jongen onder de knalrode, jeukende bultjes. Karla is op woensdag zelfs met hem naar de dokter geweest en we smeren nu elke dag een paar keer creme op de geïrriteerde delen. Het wordt langzaam beter.
Maar goed, de dierentuin was heel erg leuk. Tristan en Tristan (de vergelijking met Janssen en Janssens dringt zich op) hadden het enorm leuk samen, ze liepen lekker te ravotten met zijn tweeën. En ook Julian leefde zich lekker uit. Na afloop waren we letterlijk de straat nog niet uit of de achterbank was in diepe slaap gedompeld.

Die avond kregen we Hein en Chantal te eten. Zij verwachten binnenkort een kind (ze willen zich laten verrassen dus ze weten nog niet dat het een meisje wordt dat Emma heet) maar of ze zich daar nu nog erg op verheugen is maar de vraag. Tristan en Julian aten ook mee en menig verhaal ging daardoor een beetje verloren. Maar ondanks dat was het wel gezellig.
De volgende dag heb ik weer gefietst, de tweede keer al na zeven maanden stilstand. Ik ben nog niet ver geweest (iets meer dan dertig kilometer), maar ik heb er wel expres wat heuvels in gedaan. Dat viel niet mee, met mijn roestige conditie. Maar als je het een tijdje doet kom je toch wel weer in een ritme. Hopelijk morgen weer, dan weer omhoog en ook wat verder. Het doel is een conditie die goed genoeg is om plezier te hebben aan Amy's ride, een evenement dat plaatsvindt op 6 november. Dat wordt 100 kilometer, onder andere over de snelweg waar we elke dag rijden voor woon-werkverkeer, de heuvels in. De rit is vernoemd naar Amy Gillett, een fietsster die omgekomen is in het verkeer.
's Middags zijn we naar Bunnings geweest, de Australische Praxis. Ik neem het mijn moeder inmiddels niet meer kwalijk dat ze me vroeger vlo noemde, ik begrijp het volkomen. Helemaal gek word je ervan. De jongens racen rond met mini winkelwagentjes, klimmen overal op, botsen, pakken alles wat niet geschikt is voor kinderhandjes... en hebben er de grootste lol bij. Ik heb geprobeerd ze enigszins in toom te houden, dan kon Karla verf en dergelijke bekijken.

Laat op de avond heb ik de rugbywedstrijd tussen Australië en Ierland opgenomen en de volgende dag (Lucs verjaardag, gefeliciteerd nog!) gekeken. In Nederland keek ik naar de Six Nations wedstrijden op de BBC, Ierland ken ik dus beter dan Australië. Zo erg vond ik het dan ook niet dat Ierland won. Veel gebeurde er verder niet op zondag dat het vermelden waard is (je zult zien dat er zelfs mensen zijn die het rugby niet het vermelden waard vinden, zij zitten er uiteraard naast).
Op maandag was het heel raar weer, het was bewolkt en grijs, maar wel 24 graden. Het waaide steeds harder, en opeens zakte de temperatuur naar een graad of 18. Karla was gelukkig op tijd klaar met hardlopen na het werk voor de buien losbarstten. 's Avonds had deze site even wat problemen, er verscheen een foutmelding als je het kale webadres invulde. Willem Jan heeft het gelukkig snel kunnen verhelpen, complimenten aan zijn adres zijn dan ook aan de orde.
Op dinsdag ben ik op de motor naar het werk gegaan (dat blijft leuk – als het droog is) omdat er 's avonds een Adelaide SharePoint User Group meeting was in de stad. Die was erg nuttig en interessant, het ging over technieken die je kunt gebruiken om het uiterlijk van een SharePoint applicatie aan te passen. Ik heb ook een tas vol reclamezut gewonnen (een 3XL t-shirt onder andere) door als eerste het goede antwoord te geven op de prijsvraag.
Op vrijdag na was mijn collega ziek afgelopen week, dat werkte eerlijk gezegd wel lekker rustig. Ik kon me concentreren op de dingen die ik moest doen en dat ging goed.

Omdat mijn werkgever nog steeds een aantal examenvouchers had die na deze maand zouden verlopen, had ik me voorgenomen nog een examen te proberen. Er was een examen dat een vervolg is op het vorige week behaalde SharePoint MCTS examen. Dat is een stapje hoger en het geeft recht op de titel MCPD in plaats van MCTS (Microsoft Certified Professional Developer tegenover Microsoft Certified Technology Specialist). Ik zou het komende woensdag doen in het Noorden van de stad, omdat het test center waar ik tot nu toe geweest ben geen plaats meer had in september (en daarna zijn de vouchers niet meer geldig). Maar plotseling kwam er een plek vrij door een afzegging. Ik heb fanatiek voorbereid en ben vanmorgen het examen gaan doen. En verdraaid, na twee uur pittige vragen zei het scherm 'congratulations'! Ik heb dus nu al twee MCTS- en een MCPD certificering binnen! Het wordt nog wat met mij zolangzamerhand...

De kinderen waren deze week flink actief. Tristan is weer bezig aan een ontwikkelingsversnelling denken we: hij gedraagt zich anders, is heel druk en lijkt soms niet eens te beseffen dat je tegen hem praat. Julian is steeds meer aan het praten en hij kijkt goed wat Tristan zoal doet. Hij kopieert Tristans gedrag regelmatig, vooral aan tafel. Ze kunnen ook steeds beter samen spelen, al blijft Tristan Julian soms omduwen en blijft speelgoed delen erg lastig.

Verder heb ik deze week weer lekker lunchwandelingen gemaakt. Ik heb mooie Irissen gezien, die staan nu in bloei. Het is grappig, sommige bloemen bloeien hier rond dezelfde tijd als waarin ze in Nederland bloeien, ook al zijn de seizoenen omgedraaid. In Nederland hebben ze aan het eind van de zomer genoeg zonlicht gehad om te bloeien, hier hebben ze na de winter genoeg regen gehad.

Bekijk foto's

Zaterdag was Lucca jarig, de grote meid is al vier! Hopelijk heeft ze een leuke verjaardag gehad, maar daar vertrouwen we wel op.
De dag van Tristan was een stuk minder. Hij huilde tranen met tuiten omdat hij niet ín de Night Garden kon. Wat doe je daarmee als ouder? Gelukkig was de middag al een stuk beter omdat we met Michael, een collega van Karla, en zijn vrouw Chelsea en zoontje Sebastian van één jaar naar Warrawong (waar anders) zijn gegaan. Dat was enorm gezellig. Ze zijn echte Australiërs, wat in dit geval betekent dat de ouders uit de Filippijnen en Duitsland komen. Maar ze zijn wel allebei in Australië geboren.
Na het vaste rondje door het park, met deze keer geen koala's maar wel schildpadden, zijn we naar hun huis in de heuvels gegaan (met enorm steile oprit) om Thais te eten. Het was enorm gezellig, Michael houdt van Duitsland en mijn soort muziek, dus dat ging goed. De kinderen vermaakten zich met al het speelgoed, waarbij de pratende stofzuiger de publieksprijs won. Pas rond tien uur lagen de kinderen in bed.

De volgende ochtend bleven ze gelukkig ook lekker lang liggen slapen. We hebben alvast een beetje opgeruimd in en om het huis, er is tenslotte een verhuizing aanstaande. Julian heeft een nieuwe stoel gekregen waar hij zelf op en af kan klimmen en hij is er heel blij mee. Karla heeft hem opgehaald terwijl ik nog maar eens een examen voorbereidde. SharePoint development deze keer.
Ik was niet erg gezond deze week, het hoestje was er nog en er kwam keelpijn bij. En afwisselend rillerig en zweterig 's nachts. Maar het werk was nogal belangrijk deze week dus een dagje ziek thuisblijven zat er niet in. Op maandag waren we ook nog ergens anders ziek van: post uit Nederland. Dat kan heel leuk zijn, maar dit zat helaas in een blauwe envelop. Een brief gedateerd ergens in juli, of we ruim 5000 euro wilden overmaken vóór een paar weken geleden. Dat haalden we niet meer maar gelukkig waren we nog op tijd voor de herhalingstermijn voordat de boete erop gaat.
Julian was erg blij met zijn stoel en hij begint steeds lekkerder te kwebbelen. Dat geldt ook voor Tristan, hij zei toen het bedtijd was: 'Mama, ik is al hier, jij moet ik pakken!'.

Op dinsdag was het prachtig weer en dat zou het de rest van de week blijven. Een lekker zonnetje en zo'n 22 graden, heerlijk. Ik ben op de motor gegaan want het was weer examentijd. Ik heb hem gehaald, dus nu ben ik ook Microsoft Certified Technology Specialist SharePoint 2010 Development!
Na de werkdag hadden we een afspraak bij het nieuwe huis met de loodgieter om te kijken naar de ensuite badkamer. Het was een geschikte vent vonden we, binnenkort horen we meer over kosten en planning. De ensuite lekt en dat was de voornaamste reden voor de korting die we bedongen hadden bij de aanschaf van het huis.
Julian speelde tijdens het koken met het puratap kraantje, dat is een apart kraantje waar gefilterd koud water uitkomt omdat het gewone water te vies is om te drinken. Toen we even niet opletten had hij ontdekt dat je die ook kon draaien waardoor het water gewoon op het aanrecht stroomt en zelfs op de vloer, hartstikke leuk! Maar zijn plezier werd alweer verpest door die zeurderige ouders die dat zo nodig weer willen opdweilen. Nadat de kinderen in bed lagen kwam ook de hypotheekadviseuse nog langs met een enorme berg papier waar hier en daar een handtekening op moest.
Tristan heeft deze week laten zien dat hij begint aan te voelen wat wel en niet mag. Hij vraagt dingen steeds geraffineerder. Zo lagen er planken op een plek waar hij niet hij niet bij kon. 'Papa, Tristan gaat heel voorzichtig doen met die stokken', zei hij. En later, toen hij televisie wilde kijken maar hij wist dat daar geen tijd voor was, zei hij: 'Ik wil maar een heel klein beetje Night Garden kijken'. Het is een lieve slimmerik, maar het brengt hem niet ver.

Op woensdag was de ergste stress weer van het werk af. Op donderdag heb ik Ulysses van James Joyce (in het Engels uiteraard) uitgelezen. Voor wie afhaakt: na het saaie stuk met associatief gepraat wordt het een stuk leuker en mooier, zij het niet minder associatief.

Het einde van de week was goed. Ik bleek op het vlak van SharePoint gelijk te hebben in iets waarvan Toby, mijn mentor zeg maar, dacht dat het anders zat. Dat is leuk, als je merkt dat je het een beetje begint te begrijpen.
Op de golfclub keek Tristan Karla, Julian en mij tijdens het eten om de beurt strak aan en vroeg: 'Is it yummie?'. Jill was er niet (ze is naar haar vader in Nieuw-Zeeland) en dat betekende dat Karla het op zich nam om de lootjes te verkopen en de trekking te leiden! Ze deed het geweldig en het leverde nog een gratis maaltijd op ook. Toch nog wat gewonnen, zullen we maar zeggen.

Bekijk foto's

Zaterdag was Lucca jarig, de grote meid is al vier! Hopelijk heeft ze een leuke verjaardag gehad, maar daar vertrouwen we wel op.
De dag van Tristan was een stuk minder. Hij huilde tranen met tuiten omdat hij niet ín de Night Garden kon. Wat doe je daarmee als ouder? Gelukkig was de middag al een stuk beter omdat we met Michael, een collega van Karla, en zijn vrouw Chelsea en zoontje Sebastian van één jaar naar Warrawong (waar anders) zijn gegaan. Dat was enorm gezellig. Ze zijn echte Australiërs, wat in dit geval betekent dat de ouders uit de Filippijnen en Duitsland komen. Maar ze zijn wel allebei in Australië geboren.
Na het vaste rondje door het park, met deze keer geen koala's maar wel schildpadden, zijn we naar hun huis in de heuvels gegaan (met enorm steile oprit) om Thais te eten. Het was enorm gezellig, Michael houdt van Duitsland en mijn soort muziek, dus dat ging goed. De kinderen vermaakten zich met al het speelgoed, waarbij de pratende stofzuiger de publieksprijs won. Pas rond tien uur lagen de kinderen in bed.

De volgende ochtend bleven ze gelukkig ook lekker lang liggen slapen. We hebben alvast een beetje opgeruimd in en om het huis, er is tenslotte een verhuizing aanstaande. Julian heeft een nieuwe stoel gekregen waar hij zelf op en af kan klimmen en hij is er heel blij mee. Karla heeft hem opgehaald terwijl ik nog maar eens een examen voorbereidde. SharePoint development deze keer.
Ik was niet erg gezond deze week, het hoestje was er nog en er kwam keelpijn bij. En afwisselend rillerig en zweterig 's nachts. Maar het werk was nogal belangrijk deze week dus een dagje ziek thuisblijven zat er niet in. Op maandag waren we ook nog ergens anders ziek van: post uit Nederland. Dat kan heel leuk zijn, maar dit zat helaas in een blauwe envelop. Een brief gedateerd ergens in juli, of we ruim 5000 euro wilden overmaken vóór een paar weken geleden. Dat haalden we niet meer maar gelukkig waren we nog op tijd voor de herhalingstermijn voordat de boete erop gaat.
Julian was erg blij met zijn stoel en hij begint steeds lekkerder te kwebbelen. Dat geldt ook voor Tristan, hij zei toen het bedtijd was: 'Mama, ik is al hier, jij moet ik pakken!'.

Op dinsdag was het prachtig weer en dat zou het de rest van de week blijven. Een lekker zonnetje en zo'n 22 graden, heerlijk. Ik ben op de motor gegaan want het was weer examentijd. Ik heb hem gehaald, dus nu ben ik ook Microsoft Certified Technology Specialist SharePoint 2010 Development!
Na de werkdag hadden we een afspraak bij het nieuwe huis met de loodgieter om te kijken naar de ensuite badkamer. Het was een geschikte vent vonden we, binnenkort horen we meer over kosten en planning. De ensuite lekt en dat was de voornaamste reden voor de korting die we bedongen hadden bij de aanschaf van het huis.
Julian speelde tijdens het koken met het puratap kraantje, dat is een apart kraantje waar gefilterd koud water uitkomt omdat het gewone water te vies is om te drinken. Toen we even niet opletten had hij ontdekt dat je die ook kon draaien waardoor het water gewoon op het aanrecht stroomt en zelfs op de vloer, hartstikke leuk! Maar zijn plezier werd alweer verpest door die zeurderige ouders die dat zo nodig weer willen opdweilen. Nadat de kinderen in bed lagen kwam ook de hypotheekadviseuse nog langs met een enorme berg papier waar hier en daar een handtekening op moest.
Tristan heeft deze week laten zien dat hij begint aan te voelen wat wel en niet mag. Hij vraagt dingen steeds geraffineerder. Zo lagen er planken op een plek waar hij niet hij niet bij kon. 'Papa, Tristan gaat heel voorzichtig doen met die stokken', zei hij. En later, toen hij televisie wilde kijken maar hij wist dat daar geen tijd voor was, zei hij: 'Ik wil maar een heel klein beetje Night Garden kijken'. Het is een lieve slimmerik, maar het brengt hem niet ver.

Op woensdag was de ergste stress weer van het werk af. Op donderdag heb ik Ulysses van James Joyce (in het Engels uiteraard) uitgelezen. Voor wie afhaakt: na het saaie stuk met associatief gepraat wordt het een stuk leuker en mooier, zij het niet minder associatief.

Het einde van de week was goed. Ik bleek op het vlak van SharePoint gelijk te hebben in iets waarvan Toby, mijn mentor zeg maar, dacht dat het anders zat. Dat is leuk, als je merkt dat je het een beetje begint te begrijpen.
Op de golfclub keek Tristan Karla, Julian en mij tijdens het eten om de beurt strak aan en vroeg: 'Is it yummie?'. Jill was er niet (ze is naar haar vader in Nieuw-Zeeland) en dat betekende dat Karla het op zich nam om de lootjes te verkopen en de trekking te leiden! Ze deed het geweldig en het leverde nog een gratis maaltijd op ook. Toch nog wat gewonnen, zullen we maar zeggen.

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

Van het weekend zijn we naar een meubelzaak geweest en naar een badkamerzaak. Er staat weer een verhuizing voor de deur, dus het circus komt weer langzaam op gang. In de namiddag zijn we ook nog naar de doe-het-zelf zaak gegaan. De grootste attractie voor de kinderen daar is dat ze hele kleine boodschappenwagentjes hebben. Racen dus.
Tristan mocht de kleur van zijn nieuwe kamertje kiezen, maar we behielden ons wel het vetorecht voor. Hij koos blauw, dus we hoefden ons recht niet uit te oefenen. Wij kiezen welke kleur blauw het wordt, dus dat komt wel goed. Voor Julian hebben we groen gekozen, en ook voor de andere kamers hebben we kleuren bedacht. Gelukkig kiezen we altijd vrij snel want met die kleintjes zit er niks anders op dan snel kiezen of zonder beslissing weer naar huis te gaan.

Op zondag heb ik zowaar een stukje gefietst. Een kleine dertig kilometer maar, en 12% voelde niet meer zo soepel als een tijd geleden maar al met al viel het wel mee en het was wel lekker. Sinds Tech-Ed heb ik een heel naar hoestje, zo eentje waarbij je de longen uit je lijf hoest tot je keel zeer doet, maar de kriebel wordt er niet minder om. Dat heeft me ook deze week nog regelmatig uit de slaap gehouden.
Op zondag hebben we Tristan geen luier aangedaan maar een onderbroekje in een poging hem zolangzamerhand zindelijk te krijgen. Beter gezegd hebben we hem drie keer een onderbroekje aangedaan, wat al iets zegt over de mate van succes. Tristan geeft steeds netjes aan dat hij een plasje moet doen, dat is mooi. Minder mooi is dat het op dat moment al van zijn stoeltje druipt. Er ligt dus nog een verbeterpuntje op het vlak van herkennen van aandrang.
Later in de week ging het al een stuk beter. 's Middags zijn we nog naar IKEA gegaan (wat dat betreft wonen we nu net zo dichtbij Zweden als eerst) om ons te verdiepen in kasten.

Tristan had deze week opeens weer zin om de Night Garden te kijken, dat was lang geleden. Ik vind het leuk mee te kijken met hem, omdat het allemaal herinneringen oproept aan toen we hier net waren. Het lijkt alweer lang geleden, al is het pas een jaar.
Julian begint langzaam aan wat handelbaarder te worden en meer te praten. Als hij nu probeert in je gezicht te slaan en je vraagt of dat mag, dan zegt hij heel schattig en beslist: nee! Tristan wordt juist weer wat slechter, hij is weer meer aan het testen en hij luistert slechter.

Op dinsdag pakten zich donkere wolken samen boven ons huis. Het onweerde flink, het is deze week even gedaan met het prachtige nawinterweer dat we hadden. Ook kreeg Karla te horen dat haar contract vanwege bezuinigingen niet verlengd kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, al is het maar omdat ze nu weer veel energie moet steken in het vinden van werk. Maar dat ze het originele contract van vijf weken heeft kunnen rekken tot ruim acht maanden is natuurlijk heel mooi. En ze krijgt prachtige referenties mee.
Op dinsdag hebben we ook een reisje geboekt naar Sydney! Karla's ouders zijn hier in december en zijn zo lief een paar dagen op de kinderen te passen. Wij gaan dan dus wat Australische ikonen afstrepen, zoals het Opera House en de Harbour Bridge. Karla heeft ze weliswaar al eens gezien, maar dat is alweer elf jaar geleden. We hebben er zin in!

Verder nog het vermelden waard: Judith was donderdag jarig. Van harte gefeliciteerd vanaf hier, proost!
Ook is het wereldkampioenschap Rugby begonnen, en de eerste wedstrijd was meteen live op tv bij de golfclub. Nieuw-Zeeland heeft ruimschoots gewonnen van Tonga, go All Blacks!

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's

Op zaterdag hebben we natuurlijk boodschappen gedaan. Julian wilde helpen door triomfantelijk een doos met twaalf eieren te pakken. Helaas vielen er een paar uit, en de rest ook toen Julian probeerde dat te corrigeren. De jongen van dienst deed of hij het niet erg vond dat hij ze met een rol keukenpapier kon opvegen.
Tristan zegt steeds vaker dat hij iets 'wel helemaal leuk' vindt, dat is erg schattig. En omdat ik geleerd had van vorige week vroeg ik aan Tristan: Heb je lekker geslapen, of heeft mama dat al gevraagd? Het antwoord van Tristan was: Papa moet het nog vragen.

Tijdens het slaapje van de kinderen heb ik mijn racefiets schoongemaakt, die is weer helemaal rijklaar. Het was de afgelopen week schitterend weer, volop zon en rond de 20-25 graden. Het begint eindelijk weer een klein beetje te kriebelen. Daarna hebben we, zoals al een tijd gebruikelijk is, een huis bekeken. We kijken nu in onze eigen buurt omdat dat aanzienlijk scheelt in het bedrag dat je geacht wordt neer te tellen. En deze vonden we ook nog eens heel erg leuk. Vlakbij is een parkje met een fontein en een speeltuintje waar we afgelopen week ook al waren geweest met de kinderen omdat er een huis in de buurt te koop stond. Ze vinden het er erg leuk en het is ook een mooie buurt.
Dit huis had een kamer met erg veel Lego dus Tristan was er snel uit, hij wilde dit huis wel kopen. Later op de middag hebben we besloten een bod uit te brengen omdat wij het ook wel zagen zitten (dit stond los van de Lego). De makelaar gaf aan dat er meer gegadigden waren (dit was het eerste weekend dat er open inspection was). We hebben dus snel gehandeld en ons bod verhoogd met de mededeling dat we het dan wel voor de volgende middag wilden weten. Zo hoopten we te voorkomen dat wij en andere bieders tegen elkaar uitgespeeld zouden worden. Dat werkte, want dezelfde avond nog kregen we bericht dat de verkopers akkoord gingen. Wel waren we zo slim om hypotheek en bouwtechnische keuring op te nemen als voorwaarden.
Je hebt hier een cooling off period (in deze periode kun je zonder opgaaf van redenen nog van de koop afzien, zoals dat sinds een paar jaar ook in Nederland gebruikelijk is) van twee dagen na tekenen van het contract, en daar maakt men haast mee. Het leek ons dus een goed idee om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te krijgen. Daarom zijn we naar het huis gegaan om een hele lijst vragen door te nemen met de bewoners. De schone fiets bleef dus tegen alle plannen in weer ongebruikt. Wel hadden we nog even tijd om te gaan fietsen met de kinderen in de kar, een klein stukje weliswaar maar het was toch leuk om dat na lange tijd weer eens te doen.
De bewoners konden alle vragen naar behoren beantwoorden, dus het zag er goed uit! Op maandag hebben we na het werk het contract getekend, wat betekent dat de cooling off periode tot woensdag middernacht zou zijn.
Op diezelfde maandag kreeg ik een heleboel extra kusjes en knuffels van Tristan omdat ik de volgende dag voor vier dagen zou vertrekken. De timing was nu niet geweldig, maar ik ging naar de Microft Tech-Ed Australia conferentie in Gold Coast, niet ver van Brisbane. In alle vroegte vertrok ik op dinsdag naar mijn collega die dichtbij het vliegveld woont. Tech-Ed was erg interessant, en zo'n snoepreisje is natuurlijk altijd geweldig. Ik heb me beheerst en alleen het T-shirt meegenomen dat ik ook echt leuk vond. De meeste sessies waren bijzonder nuttig, er viel een hoop te zien en beleven (vooral op het feest op donderdagavond met veel spelcomputers en zelfs karts) en er was ook erg lekker eten elke dag.
En natuurlijk waren er erg veel telefoontjes met thuis, want Karla had niet alleen de kinderen in haar eentje, maar moest ook de bouwtechnische keuring regelen. Peter van de golfclub kon gelukkig, en hij was in zijn eigen woorden 'not impressed'.
Maar wij vonden het huis toch echt leuk en vroegen ons af of Peter niet wat al te kritisch is. Hij vindt dat we voor ons geld beter kunnen krijgen, maar hij kijkt alleen naar bouwkwaliteit. En voor ons bedrag kun je ook nieuw bouwen, alleen dan ergens waar je niet wilt wonen. Dus hebben we nog een andere bouwinspecteur geregeld.
Die bevestigde wel enkele van Peters probleempunten, maar vond de algehele kwaliteit van het huis niet slecht. We hebben na rijp beraad besloten te verlangen dat een paar dingen door de verkopers nog in orde gemaakt worden, en een korting te bedingen voor de urgente dingen die wij moeten doen. Dat moest allemaal snel onderhandeld en overeengekomen worden omdat onze cooling off afliep die dag. Dat de makelaar niet terugbelde naar Karla hielp dus niet, en we hadden alle papieren om op te zeggen al klaar. Maar om een lange en compleet stressvolle dag samen te vatten, met Karla aan de telefoon terwijl de kinderen huilen en roepen welke aflevering van de treintjes er moet komen, en ik tussen sessies door bellen en tijdens sessies chatten met Karla: dat lukte.
Om een lang verhaal dus nog iets langer te maken: we hebben een huis gekocht! En we denken dat we er met veel plezier zullen wonen. Er zijn genoeg kamers voor logees, maar wel graag even bellen voor je in het vliegtuig stapt.

Ik had dit aan sommige lezers liever op een meer persoonlijke manier laten weten, maar ik had op de hotelkamer geen internet en ik had sowieso geen tijd naast de conferentie om wat dan ook te doen. En ik ben pas vanavond thuisgekomen terwijl Karla en de kinderen al op de golfclub zaten.
Daar heb ik ze opgezocht en zodra de kinderen wisten dat ik er was kwamen ze superenthousiast aangerend. Tijdens de landing was het trouwens erg leuk om de omgeving goed te bekijken, ik herkende een heleboel. Dat was ruim een jaar geleden wel anders toen we boven datzelfde gebied vlogen. Toen was ik nog nooit in Australië geweest, nu vloog ik van de ene Australische stad naar de Australische stad die ik nu thuis noem.

Bekijk foto's

Nadat we op vrijdag wat lang op de golfclub waren blijven hangen hebben we er zaterdag een kalm dagje van gemaakt. We hebben lekker een beetje in en om het huis gerommeld. Zo moest de tuin klaargemaakt worden voor de inspectie deze week. En dat betekent erg veel gras maaien en erg veel onkruid uittrekken. Ook zijn we na de boodschappen gaan lunchen in the Hub, een winkelcentrum met een leuke lunchroom (die met de foto van de Amsterdamse gracht die ik al eens geplaatst had).
De huisvesting houdt ons aardig bezig, want tegen eind oktober moeten we ons huidige huis uit, of de huur verlengen. We dubben dus wat af. De huizen die we tot nu toe op het oog hadden om eventueel te kopen vinden we toch te duur, het is alleen betaalbaar als het behoorlijk oud en gedateerd is. 'Something's gotta give' zegt men dan, en we zijn nu aan het kijken wat er gebeurt als dat het stadsdeel is: verder van het centrum en in suburbs met een mindere naam kun je hetzelfde type huis kopen voor een ton minder! Ook in die zogenaamd mindere suburbs heb je nog goede buurten en eigenlijk is de reistijd die we nu hebben ook best te doen. Dus zijn we ons nu aan het heroriënteren.

Zaterdagavond kwamen Vincent en Francis bij ons om te kaasfonduen. Het is tenslotte nog winter en Karla had speciaal uit Nederland kaasfondue meegenomen. We hebben er behoorlijk van gesmuld met brood, cherrytomaatjes, salami en kretek-zilveruitjes (daar zat kruidnagel doorheen). Uiteindelijk kreeg iedereen de verwachte kaasklop, maar toen was er nog een bijzonder dessert. Vincent had namelijk appeltaart gebakken die erg lekker was. Compleet met dieetslagroom, maar dat was met behulp van de suikerpot snel opgelost. Het was weer gezellig en lekker.

Op zondag was het schitterend weer, en dat zou het de hele week blijven. Een strakblauwe hemel en 22 graden is echt heerlijk zo op het eind van de winter (het is hier nu het equivalent van eind februari op het noordelijk halfrond). Het was dus erg goede timing dat Karla met collega's ging fietsen zondag. Ik was weer even alleenstaande ouder maar dat is inmiddels geen probleem meer. Ik heb heerlijk buiten ontbeten en geluncht met de knulletjes, echt lentegevoel! Ook tusendoor zijn we heerlijk buiten geweest.
's Middags, toen Karla er ook weer was hebben we nog wat in de tuin gewerkt. Opeens stond ik tussen een paar mieren waarvan de linkerachterpoot het formaat had van wat we vroeger een grote mier noemden! Toch maar even opletten dat zoiets je broekspijp niet inwandelt.

Op het kinderfront is er natuurlijk ook weer vanalles te melden, never a dull moment zeg maar. Tristan heeft een nieuwe strategie: als iets niet mag, dan probeert hij je te paaien door te zeggen dat hij het alleen maar een klein beetje wil. Toen we een huis aan het bezichtigen waren stonden er op een kamer mooie auto's, Tristan meteen spelen natuurlijk. Toen ik zei dat het niet van ons was zei hij dat hij alleen maar een klein beetje speelde, en ging vrolijk verder. Laatst vroeg ik Tristan of hij lekker gespeeld had en het antwoord was: 'dat heeft mama al gezegd'. Neem me niet kwalijk...
Julian is wel zo ongeveer het meest ongehoorzame jongetje dat er is. Hij slaat altijd even in je gezicht om te kijken of je boos wordt (ja) en pakt alles waar hij bij kan. Hij weet erg goed wat niet mag, dus qua normen en waarden zit het wel goed. Alleen jammer dat hij wat niet mag het leukst vindt. Hij heeft een speciale blik waarmee hij verraadt dat hij iets gaat doen wat niet mag. En dat doet hij dan ook. Even een bordje van tafel trekken ofzo. Je weet nooit, misschien mag het opeens. En anders heb je boze ouders, topamusement. Op de creche gooit hij graag torens om die een ander heeft gebouwd. Ze moeten erg om hem lachen daar. Zouden wij ook doen als hij met iemand anders mee naar huis ging. Hij veegt wel soms erg schattig zijn eigen neusje af en hij lacht, praat en speelt ook wel steeds meer. Dus het komt wel goed.

Op maandag had ik al direct hoofdpijn op het werk, er speelden even teveel dingen waarvan ik niet goed wist hoe ik het moest oplossen. Maar de oplossing was om hulp te vragen en er gewoon eentje tegelijk aan te pakken. Tegen het eind van de week zag het er al heel anders uit. Soms staat het me wel tegen dat ik code telkens weer beter moet maken terwijl de functionaliteit er eigenlijk al is, maar eigenlijk ben ik er heel blij mee dat ik hier de luxe heb daar tijd aan te besteden. Ik leer enorm veel, niet alleen over hoe je iets voor elkaar krijgt maar ook welke overwegingen er zijn die een bepaalde oplossing beter maken dan een andere. En welke behoorlijk geavanceerde technieken er zijn om dat dan te doen.

Het was heerlijk weer om op de motor naar het werk te gaan woensdag, na twee woensdagen waarop het nat was. Dan is er weinig aan en de snelweg en bochtjes draaien kunnen dan zelfs wel eng zijn. Maar met zo'n warm zonnetje is het heerlijk, lekker zwieren.
Donderdag was er de inspectie van het huis maar we hebben er niks van gehoord. Het zal wel goed zijn dan, nemen we aan.
Op donderdagavond zijn we lekker uit eten gegaan, min of meer om te vieren dat we hier alweer een jaar zijn. Florence pastte op de kinderen (die sliepen al) en wij zijn naar Mount Lofty House gegaan voor een lekker diner voor twee. Bij de aanbieding zat een fles wijn die erg lekker was maar die we lang niet opkregen. We hebben als rasechte Nederlanders de rest lekker meegenomen. Weer thuis gingen we pas tegen twaalf uur naar bed, veel te laat voor ons, dus dat moesten we vrijdag een beetje bekopen. Maar het was de moeite waard en ook de golfclub was weer erg gezellig (Tristan vroeg er al de hele week naar). We hebben alweer niks gewonnen, maar een van de keukendames was zo aardig haar gewonnen fles wijn aan ons te geven, zij dronk geen wijn.

Bekijk foto's

Nadat we op vrijdag wat lang op de golfclub waren blijven hangen hebben we er zaterdag een kalm dagje van gemaakt. We hebben lekker een beetje in en om het huis gerommeld. Zo moest de tuin klaargemaakt worden voor de inspectie deze week. En dat betekent erg veel gras maaien en erg veel onkruid uittrekken. Ook zijn we na de boodschappen gaan lunchen in the Hub, een winkelcentrum met een leuke lunchroom (die met de foto van de Amsterdamse gracht die ik al eens geplaatst had).
De huisvesting houdt ons aardig bezig, want tegen eind oktober moeten we ons huidige huis uit, of de huur verlengen. We dubben dus wat af. De huizen die we tot nu toe op het oog hadden om eventueel te kopen vinden we toch te duur, het is alleen betaalbaar als het behoorlijk oud en gedateerd is. 'Something's gotta give' zegt men dan, en we zijn nu aan het kijken wat er gebeurt als dat het stadsdeel is: verder van het centrum en in suburbs met een mindere naam kun je hetzelfde type huis kopen voor een ton minder! Ook in die zogenaamd mindere suburbs heb je nog goede buurten en eigenlijk is de reistijd die we nu hebben ook best te doen. Dus zijn we ons nu aan het heroriënteren.

Zaterdagavond kwamen Vincent en Francis bij ons om te kaasfonduen. Het is tenslotte nog winter en Karla had speciaal uit Nederland kaasfondue meegenomen. We hebben er behoorlijk van gesmuld met brood, cherrytomaatjes, salami en kretek-zilveruitjes (daar zat kruidnagel doorheen). Uiteindelijk kreeg iedereen de verwachte kaasklop, maar toen was er nog een bijzonder dessert. Vincent had namelijk appeltaart gebakken die erg lekker was. Compleet met dieetslagroom, maar dat was met behulp van de suikerpot snel opgelost. Het was weer gezellig en lekker.

Op zondag was het schitterend weer, en dat zou het de hele week blijven. Een strakblauwe hemel en 22 graden is echt heerlijk zo op het eind van de winter (het is hier nu het equivalent van eind februari op het noordelijk halfrond). Het was dus erg goede timing dat Karla met collega's ging fietsen zondag. Ik was weer even alleenstaande ouder maar dat is inmiddels geen probleem meer. Ik heb heerlijk buiten ontbeten en geluncht met de knulletjes, echt lentegevoel! Ook tusendoor zijn we heerlijk buiten geweest.
's Middags, toen Karla er ook weer was hebben we nog wat in de tuin gewerkt. Opeens stond ik tussen een paar mieren waarvan de linkerachterpoot het formaat had van wat we vroeger een grote mier noemden! Toch maar even opletten dat zoiets je broekspijp niet inwandelt.

Op het kinderfront is er natuurlijk ook weer vanalles te melden, never a dull moment zeg maar. Tristan heeft een nieuwe strategie: als iets niet mag, dan probeert hij je te paaien door te zeggen dat hij het alleen maar een klein beetje wil. Toen we een huis aan het bezichtigen waren stonden er op een kamer mooie auto's, Tristan meteen spelen natuurlijk. Toen ik zei dat het niet van ons was zei hij dat hij alleen maar een klein beetje speelde, en ging vrolijk verder. Laatst vroeg ik Tristan of hij lekker gespeeld had en het antwoord was: 'dat heeft mama al gezegd'. Neem me niet kwalijk...
Julian is wel zo ongeveer het meest ongehoorzame jongetje dat er is. Hij slaat altijd even in je gezicht om te kijken of je boos wordt (ja) en pakt alles waar hij bij kan. Hij weet erg goed wat niet mag, dus qua normen en waarden zit het wel goed. Alleen jammer dat hij wat niet mag het leukst vindt. Hij heeft een speciale blik waarmee hij verraadt dat hij iets gaat doen wat niet mag. En dat doet hij dan ook. Even een bordje van tafel trekken ofzo. Je weet nooit, misschien mag het opeens. En anders heb je boze ouders, topamusement. Op de creche gooit hij graag torens om die een ander heeft gebouwd. Ze moeten erg om hem lachen daar. Zouden wij ook doen als hij met iemand anders mee naar huis ging. Hij veegt wel soms erg schattig zijn eigen neusje af en hij lacht, praat en speelt ook wel steeds meer. Dus het komt wel goed.

Op maandag had ik al direct hoofdpijn op het werk, er speelden even teveel dingen waarvan ik niet goed wist hoe ik het moest oplossen. Maar de oplossing was om hulp te vragen en er gewoon eentje tegelijk aan te pakken. Tegen het eind van de week zag het er al heel anders uit. Soms staat het me wel tegen dat ik code telkens weer beter moet maken terwijl de functionaliteit er eigenlijk al is, maar eigenlijk ben ik er heel blij mee dat ik hier de luxe heb daar tijd aan te besteden. Ik leer enorm veel, niet alleen over hoe je iets voor elkaar krijgt maar ook welke overwegingen er zijn die een bepaalde oplossing beter maken dan een andere. En welke behoorlijk geavanceerde technieken er zijn om dat dan te doen.

Het was heerlijk weer om op de motor naar het werk te gaan woensdag, na twee woensdagen waarop het nat was. Dan is er weinig aan en de snelweg en bochtjes draaien kunnen dan zelfs wel eng zijn. Maar met zo'n warm zonnetje is het heerlijk, lekker zwieren.
Donderdag was er de inspectie van het huis maar we hebben er niks van gehoord. Het zal wel goed zijn dan, nemen we aan.
Op donderdagavond zijn we lekker uit eten gegaan, min of meer om te vieren dat we hier alweer een jaar zijn. Florence pastte op de kinderen (die sliepen al) en wij zijn naar Mount Lofty House gegaan voor een lekker diner voor twee. Bij de aanbieding zat een fles wijn die erg lekker was maar die we lang niet opkregen. We hebben als rasechte Nederlanders de rest lekker meegenomen. Weer thuis gingen we pas tegen twaalf uur naar bed, veel te laat voor ons, dus dat moesten we vrijdag een beetje bekopen. Maar het was de moeite waard en ook de golfclub was weer erg gezellig (Tristan vroeg er al de hele week naar). We hebben alweer niks gewonnen, maar een van de keukendames was zo aardig haar gewonnen fles wijn aan ons te geven, zij dronk geen wijn.

Bekijk foto's