Highway To The Sun

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's

We hadden er net zo goed kunnen blijven, want de ochtend na onze terugkomst uit Sydney ging de wekker alweer vroeg om nieuwe gasten af te halen van het vliegveld. Na lang wachten kwamen ze dan door de deuren... om meteen weer te verdwijnen. Even later kwamen ze terug, gewapend met fototoestel, net als wij. Het was erg leuk om Mirjam, Harald en Lucca te zien, want over hun gaat het. Mirjam is Karla's zus en Harald, haar man, is als een broer. Lucca is hun vierjarig dochtertje. Het was ook erg leuk om te zien hoe Tristan en Lucca de draad weer oppakten en meteen enthousiast samen stonden te springen. Julian moest eerst even wennen, die plakt dan tegen één van zijn ouders aan en zegt 'nee'. Maar dat kwam al gauw goed.
Met het oog op de jetlag hebben we er de eerste dag een kalm dagje van gemaakt met wat wijn proeven. Daarna hebben we ook nog even bier geproefd, en toen hadden we niet meer zo'n zin om thuis te koken. We zijn dus lekker uit eten gegaan met zijn allen.
De dag erna stond meer actie gepland: de middelste generatie van het gezelschap ging met zijn vieren op surfles. Dat bestond uit een uur geklep aanhoren over veiligheid aan zee en surftechniek (er is veel meer te weten dan ik vermoedde!), en daarna nog een uur begeleid zelf aanrommelen in zee. Dat viel niet mee, maar af en toe lukte het ons toch om even te staan, en dan is het wel leuk. Misschien gaan we er een vervolg aan geven, want het is wel leuk om te doen en je hebt niet zoveel spullen nodig. Wij zien de weekends wel zitten met twee kleine waterratjes aan het strand.
Na de surfles zijn we naar Victor Harbor gegaan, dat vlakbij was. Vanaf de brug naar Granite Island konden we eindelijk twee grote roggen zien, waarvan ik wel wist dat die er moesten zijn maar die ik nog nooit gezien had. Het zonnetje kwam er prachtig bij, de zee was mooi groenblauw en de paardentram reed gelukkig weer, dus de kindjes konden mooi een ritje maken.
We hebben de toeristische route terug genomen en weer thuis zijn de kerels nog even in het zwembad gesprongen, dat was grote lol.
De volgende ochtend had Karla een sollicitatiegesprek in de stad en dat hebben we gecombineerd met een dagje in de stad met de surfers. Dat was heel erg leuk, het weer was prachtig en we hebben lekker overal gekeken, inclusief een hippe surfzaak en een mooie kampeerzaak. Op de central market hebben we spullen gekocht voor de bbq die avond.
Na thuiskomst zijn we weer even gaan zwemmen met zijn allen, ook Tristan en Julian gingen er nu in en Julian glunderde dat hij zelf kon bepalen waar hij heen zwom.
Een nieuwe dag bracht weer een nieuwe toeristische bestemming, hartstikke leuk om gasten onze omgeving te laten zien. Trouwe lezers zullen zich afvragen waar Warrawong blijft, vandaag stond dat op het programma. Het was een prachtige, warme dag wat helaas wel betekende dat de kangoeroes zich hadden teruggetrokken, voeren was er niet bij. Wel hebben we de dierenshow bezocht waarbij ik nog een slang heb vastgehouden. Dat is veel zachter dan je zou vermoeden, en enorm gespierd. Na Warrawong zijn we nog naar Mount Lofty geweest waar het uitzicht prachtig was.
's Avonds zijn Jeanne en Fons nog laat opgebleven om te bakken voor kerst, dat voor de deur stond.

Op vrijdag 23 december zijn we naar Clare vertrokken, waar we voor een paar dagen een huis hadden gehuurd voor ons negenen(!). Dat bleek een mooi ruim huis op een heuvel te zijn met mooie vergezichten en rust. En ook enorm veel 'Portuguese millipedes', duizendpoten die je wel meer ziet, maar dan in aantallen die we nog niet hadden gezien. Dat gold ook voor de sterren die je daar kon zien.
Tristan kon niet goed slapen in zijn opblaasvakantiebed, dus die kroop ineens bij ons in bed (de kinderen sliepen op de kamers van de ouders, zo groot was het huis ook weer niet). Voor het gemak hebben we kerst maar gevierd op de vierentwintigste, met tulband en stol van Bakkerij Bogaard.
's Middags zijn we het provinciestadje Clare gaan verkennen. Ook hebben we er nog wijn geproefd. Weer terug hebben de kinderen lekker in het meegebrachte opblaasbadje gespeeld, Julian was er bijna niet uit te krijgen.
De volgende dag was het officieel kerst en die gaat mijn persoonlijke geschiedenis in als de minst kerstachtige kerst ooit. Wat wil je ook met warm weer en een huis dat helemaal alleen op een heuvel staat. Omdat we toch allemaal niet geweldig sliepen zo met de kinderen op de kamer en de warmte zijn we een dagje eerder terug gegaan naar hotel Kenihans. Daar slaapt iedereen toch beter en na de lekkere nacht hebben we er een kalm dagje van gemaakt waarop we nog even naar het strand zijn geweest.

De volgende dag brak er een nieuw gedeelte van de vakantie aan: Karla's familie ging met een camper op pad terwijl wij als gezin naar Murray Bridge gingen om te kamperen. Maar daarover later meer.

Bekijk foto's