Highway To The Sun

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.

Geen huis meer en geen auto meer, de voorbereiding was klaar. En maandag was het dan zover, de dag waarvan we dachten dat die nooit zou aanbreken was er toch. Na een overnachting in Badhoevedorp werden we door Jeanne en Fons naar het vliegveld gebracht. Daar ontmoetten we Mirjam, Harald en Lucca, Pa en Annemieke, José en Josée en Wineke. Na het inchecken hebben we nog koffie gedronken samen, heel gezellig maar ook onwezenlijk allemaal. Ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog her en der wat te knuffelen, want dat kan een tijdje niet!
Uiteindelijk komt het onvermijdelijke moment toch en moet er echt afscheid genomen worden. Tranen, zwaaien, knuffelen, tranen, zwaaien... en uiteindelijk waren we dan toch echt uit het zicht. Een dertien uur lange vlucht begon. Met kleine kinderen krijg je een vip-behandeling en mag je de hele rij passeren, lekker. Julian kreeg na het opstijgen een mooi bedje waar hij net languit in kon liggen. Vanwege dat bedje zaten we voorin met lekker veel beenruimte. Hij kon dus lekker slapen. Dat gold niet voor Tristan, die alles zo spannend vond dat hij bijna niet kon slapen. Wel kleine slaapjes, maar niet echt lekker lang achter elkaar. Hij wil ook op zijn buik slapen, dus ik heb hem nog een tijd op schoot gehouden terwijl ik onderuitgezakt zat. Dat leverde dan tijdelijk een slapende Tristan en dito derrière op.
Behoorlijk gesloopt bereikten we dus Singapore, waar we van plan waren de 18 uur door te brengen met een toer door de stad en dan te slapen en douchen voor de volgende vlucht. Maar we waren zo moe dat we de kamer hebben omgeboekt zodat we gelijk naar bed konden. Helaas werd Tristan na een uur krijsend wakker en dat was weer dat voor de slaap. Wel vliegtuigen gekeken en lekker gedoucht allemaal. Daarna de rest van de tijd op het vliegveld rondgehangen, waar Tristan nog grote Koikarpers gevoerd heeft. Hij werd vreselijk moe, liep te struikelen en botsen maar slapen deed hij niet, ons Duracell konijntje. Op het laatst ontmoetten we nog twee Australiërs met een klein meisje van 1. Daar hebben we nog even leuk mee gepraat (zijn vader was een Nederlandse immigrant en ze waren op weg naar oma in Drunen).
De tweede vlucht van 6 uur ging beter, we hebben alle vier even tegelijk kunnen slapen. En dan voor het eerst Australisch land in zicht! Adelaide heeft een overzichtelijk vliegveld en de douane vond onze visa er echt genoeg uitzien. Cool, dat werkt dus echt! Florence kwam ons ophalen en dat was dus de eerste keer dat we haar ontmoetten. Ze is een lieve Brabantse en ze heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. Het weer was heel somber, regenachtig en fris. Maar wat wil je in de winter. Verder heb ik niet veel om me heen gekeken die eerste dag want we waren kapot. We zijn naar het huurhuis gebracht waar we een nogal uitgebreide uitleg en welkom kregen van de huisbaas, die zelf tien jaar geleden uit de UK is geïmmigreerd. Het huis is prima met een mooi uitzicht. Wel is het koud in huis, want voor die paar maanden per jaar doen ze hier niet aan cv of dubbel glas. Er stonden daarna eigenlijk maar twee dingen op het programma: boodschappen doen en de huurauto ophalen. Zoals bekend zit het stuur hier op de plaats van de bijrijder, maar gelukkig heeft die bij ons ook een rijbewijs.
Florence heeft ons de hele tijd geholpen. Julian ging best goed, maar Tristan zat er compleet doorheen, hij was echt zichzelf niet. Huilen om werkelijk alles en hij leek wel dronken als hij liep. We keken er echt naar uit om de jongens na de weken van stress en van hot naar her slepen weer een thuis te kunnen geven en wat regelmaat.
De volgende dag, waarop de kinderen ons gelukkig lieten uitslapen, zijn we in de huurauto gesprongen en hebben we een wat groter winkelcentrum bezocht. Daar zat namelijk het kantoor waar we ons hebben ingeschreven voor Medicare, vergelijkbaar met het oude ziekenfonds. We hebben wel gemerkt dat het niet meevalt om naar allerlei informatie te luisteren in het Engels en tegelijkertijd twee zich vervelende jongetjes koest te houden. Uiteindelijk komt het neer op taken verdelen: één luistert en de ander entertaint. 's Avonds hebben we online nog een Tax File Number aangevraagd (sofi zeg maar, of tegenwoordig BSN) want dat heb je bij een heleboel vervolgstappen nodig. De dag erna (vrijdag) hebben we een bankrekening geopend. Ook dat was een drama met de kleintjes. Vertel een tweejarig jongetje dat net twee weken zijn hele wereldje op zijn kop heeft zien zetten maar eens stil te wachten. Als ik zie hoeveel wij gedaan krijgen op een dag en hoeveel dat zou kunnen zijn, krijg ik het idee dat emigreren zonder kinderen echt een makkie is. Maar zo komen we er ook wel.
We hebben nog kennisgemaakt met de buurvrouw die ons wist te vertellen dat de golf club (daar kijken we op uit, prachtig!) elke vrijdagavond eten serveert voor weinig. Dus daar zijn we heengegaan, dat was grappig echt tussen de Aussies. Lekker gegeten en onderwijl gepraat met de oom en tante van de buurvrouw van in de tachtig.
Nog een dag later (had iemand het over vakantie?) zijn we op autojacht gegaan. We hebben de huurauto tenslotte maar voor een week. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons twaalf uur lang op de automarkt gestort (ik had op internet al veel voorbereid) en hadden op de valreep resultaat: een heel mooie en lekker rijdende Nissan X-Trail T30 Ti uit 2003, met 2.5L benzinemotor en 'gewoon' handgeschakeld. Met die auto kun je op asfalt (en dat is meestal) rijden met tweewielaandrijving (zuinig), maar je kunt ook de verharde weg af met vierwielaandrijving. Dan moet je er niet Ayer's rock mee op, maar bosweggetjes en het strand zijn geen punt. En dat lijkt ons erg leuk, dat je kunt kijken waar een weggetje heen gaat en dat je dan niet hoeft om te draaien als het asfalt ophoudt. En hij is lekker ruim, we zijn er erg blij mee. Woensdag halen we hem op en dan maar lol maken.
Vandaag, zondag, hadden we de jongens en onszelf een rustige dag beloofd. Het weer is prachtig (ik zit nu buiten in t-shirt en het voelt aan als een Nederlandse zomerdag) en we zijn lekker naar een nabij park geweest. Prachtige gumtrees en veel te beleven. Sportende kinderen, een minitreintje dat nog niet open was maar wel al proefrondjes reed (Tristan mag er nog een keertje in), mooie speeltuinen en een modelauto wedstrijd. Dat vond Tristan natuurlijk prachtig om te zien, die autootjes gaan superhard. We hebben pas mondjesmaat om ons heen gekeken, omdat er zoveel te regelen valt. Maar zoals onze huisbaaas zegt: dat is wel stress maar het zijn allemaal eenmalige dingen. Als je die geregeld hebt, is het ook klaar. Wat we gezien hebben is voor het grootste deel de moeite waard. Alles is nu mooi groen door de regen (moeten we maar niet aan wennen, de normale kleur is bruin), de gum trees zijn erg mooi en de vogels zijn lekker anders. Veel mensen zijn erg vriendelijk en het is grappig om te zeggen dat je hier pas een paar dagen bent. Steevast krijg je dan te horen: good on ya mate, you'll love it here.