Highway To The Sun

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes

Ere wie ere toekomt: Jeanette is uitvinder van de term Tranenparty voor het afscheidsfeest, maar ik vond het direct een mooie term die de lading goed dekt. Een feestje waar ook gehuild wordt, en dat werd het.
In de ochtend hadden we eerst een afspraak voor het overschrijven van de trouwe Volvo naar de nieuwe eigenaars, twee superleuke mensen die goed voor hem zullen zorgen. Na nog wat boodschapjes en voor de laatste keer haring eten bij de haringkar waar we al kwamen toen Karla nog een dikke buik had van Julian werd het tijd om naar Schoonoord te gaan om de tranenparty een beetje voor te bereiden. We hadden in Australië speciaal t-shirts, een Australische vlag, Australische cocktailvlaggetjes voor de kids en een heuse opblaaskangoeroe besteld. Helaas lagen die op een verkeerde plek in huis, dus voordat we ze hebben kunnen gebruiken zaten ze al veilig in de container... terug naar het land van herkomst. Alleen de t-shirts hadden we nog en die droegen we dus (voor wie het niet weet: 'goud' en groen zijn de kleuren voor alle sportteams van Australië, een beetje ons oranje). De vlag hebben we vervangen door een geknutselde versie van de veldmuis, de creche, waarmee al die schatten daar ons een goede toekomst wensten.
Stipt om 13:00 uur zaten we ons dus nogal sneu te voelen met zijn tweeën met onze speciale t-shirtjes in een lege ruimte... zou er wel iemand komen? We laten tenslotte iedereen in de steek. Na nog even buiten afleiding te zoeken bij de kopers van de Volvo druppelden de gasten dan toch binnen. Allemaal brachten ze schitterende cadeau's mee, waar we niet op hadden gerekend. De een was nog creatiever geweest dan de ander maar steeds met een andere invalshoek. We zijn er heel gelukkig mee en zullen ze koesteren.
De laatste tijd was zo in een waas verstreken met al het geregel, dat we ons niet zoveel konden voorstellen bij afscheid. Maar toen Gert-Jan en Sofia aankondigden dat ze weggingen kwam het opeens toch aan en hield ik de ogen niet droog. Zelfs nu ik dit schrijf op Singapore airport beginnen de ogen weer te prikken. Meteen daarna vertrok ook mijn moeder die al had gezegd niet bij het daadwerkelijke vertrek te zullen zijn. Toen was er geen Hansje Brinker meer tegen opgewassen.
Hoewel ik wel opzag tegen het huilen was ik tegelijkertijd blij dat het me zo raakte en het niet overspoeld werd door de drukte van de dagen. Het was een mooi en emotioneel feestje waar we iedereen heel erg dankbaar voor zijn. Alle lieve dingen die gezegd zijn en de mooie cadeau's die we mochten ontvangen krijgen een plekje in huis, hoofd en hart. Bedankt iedereen!
Na afloop gingen we weer naar ons logeeradres van de laatste paar dagen: het huis van Jeanne en Fons, of beter: sterrenhotel Van den Bogaard. We zijn daar enorm verzorgd en verwend waarvoor ook een bedankje zeker op zijn plaats is.
Zoals gezegd zitten we nu op Singapore airport, te wachten op de volgende vlucht die ons naar onze nieuwe woonplaats zal brengen. We hebben een enorm vermoeiende reis achter de rug dus ik maak het nu niet te lang. Daarom moet ik verhalen over de leuke Pitch en Putt middag, de verhuizers en de container, het emotionele afscheid op Schiphol en de reis nog even schuldig blijven.
Bekijk foto's
PS 1: Voor wie het nog niet doorhad: de klok staat wel degelijk gelijk
PS 2: Bedankt aan Gemma & Frans, Jan & Anneke, Johan & Marian, Wibo, Matthijs & Marjorie, Dominique, Bob, nicht Patricia, Corinne, Loes, Willem Jan, Martin en Hans, zenders van lieve kaarten en smsjes